Τελικά μετά τη γυναικοκτονία της κυριακής γρίβα, έγινε πιο πιθανό να προστατευτεί μια γυναίκα που κινδυνεύει;

Η παραπομπή σε δίκη των τεσσάρων αστυνομικών που κατηγορούνται ότι οι παραλείψεις τους οδήγησαν στη γυναικοκτονία της Κυριακής Γρίβα δεν είναι λόγος για πανηγυρισμούς.

Είναι αλήθεια ότι το βούλευμα, το οποίο τους παραπέμπει σε δίκη για κακούργημα, αποτελεί μια ευπρόσδεκτη εξαίρεση στη συνήθη πρακτική των δικαστικών αρχών να αντιμετωπίζουν προνομιακά τους αστυνομικούς που καταγγέλλονται για εγκλήματα — αν και δεν ισχύει το ίδιο για την πειθαρχική διαδικασία, για την οποία οι δικηγόροι της οικογένειας διαμαρτυρήθηκαν ότι οι ποινές ήταν ανεπίτρεπτα επιεικείς.

Κι αυτό επειδή δεν γίνεται να δρέπει εύσημα το κράτος που εντέλει επιδιώκει την τιμωρία των αστυνομικών που ολιγώρησαν — μένει να δούμε την ακροαματική διαδικασία, βέβαια, για την ώρα έχουμε μόνο ένα παραπεμπτικό βούλευμα — τη στιγμή που το ίδιο το κράτος φέρει βαρύτατη ευθύνη για το έγκλημα.

Ναι, προφανώς, την πρώτιστη ευθύνη φέρει ο γυναικοκτόνος. Και, ναι, αν οι αστυνομικοί αυτοί είχαν πράξει με ευσυνειδησία, ενσυναίσθηση, λίγη παραπάνω ανθρωπιά, τέλος πάντων, η Κυριακή Γρίβα μπορεί να ζούσε. Η δολοφονία της, όπως και πολλές άλλες γυναικοκτονίες, ήταν ένα απολύτως αποτρέψιμο έγκλημα.

Θα πει κανείς, δεν επηρεάζεται πάντα το κάθε σύστημα από τη διακύμανση της ικανότητας  — ή και του ηθικού αναστήματος — των υπαλλήλων του; Ναι, σε κάποιον βαθμό. Όχι όμως σε μεγάλο, αν είναι καλό σύστημα. Σίγουρα όχι σε τόσο καθολικό βαθμό.

Σίγουρα όχι στον βαθμό να έχει περάσει μια τρομοκρατημένη γυναίκα, υπό την άμεση απειλή δολοφονίας, από τέσσερις αστυνομικούς και σε κανένα σημείο να μην έχει καταγραφεί ούτε το δικό της όνομα ούτε του διώκτη της!

Αυτό δεν είναι σύστημα. Δεν ήταν όταν δολοφονήθηκε η Κυριακή Γρίβα. Και δεν είναι σήμερα.

Κι αυτό είναι το χειρότερο: γυναικοκτονίες συνέβησαν και τα προηγούμενα χρόνια, αλλά έστω μετά τη γυναικοκτονία αυτή, που συγκλόνισε τόσο ακριβώς διότι συνέβη έξω από το αστυνομικό τμήμα, τι έχει γίνει για να βελτιωθεί το σύστημα;

Φυσικά, οι τεχνικές έχουν εξελιχθεί και εκλεπτυνθεί από τότε, όμως η βασική ιδέα είναι ότι βάσει ενός δομημένου εργαλείου αξιολόγησης, οι αρμόδιες αρχές μπορούν να εκτιμήσουν τον κίνδυνο που αντιμετωπίζει ένα εν δυνάμει θύμα, ή ένα θύμα που απειλείται με κλιμάκωση της βίας ή με φόνο, και να δράσουν ανάλογα. Αλλά, βέβαια, η επιτυχία της όλης άσκησης εξαρτάται, πρώτον, από το ότι το εργαλείο είναι για όλους τους υπεύθυνους το ίδιο και το εφαρμόζουν όλοι με τον ίδιο τρόπο και, δεύτερον, ότι μεταξύ τους είναι διασυνδεδεμένοι. Και εννοούμε όλοι όσοι μπορεί να υποδεχτούν οποιαδήποτε στιγμή κάποια που κινδυνεύει: αστυνομία, εισαγγελία, επαγγελματίες υγείας, προνοιακές υπηρεσίες, εκπαιδευτικά ιδρύματα, συμβουλευτικά κέντρα, ξενώνες. Δεν κάνει δηλαδή τη δική του εκτίμηση ο αξιωματικός του τάδε τμήματος, άλλη η άμεση δράση, άλλη ο εισαγγελέας, άλλη η κοινωνική λειτουργός που είχε δει τη γυναίκα πριν δυο χρόνια.

Έχουμε τέτοιο εργαλείο στην Ελλάδα; Ε, περίπου. Μάλλον. Δηλαδή, όχι ακριβώς. Όχι.