Ιοβε: τα διπλά από τους ευρωπαίους πληρώνουν οι έλληνες για υγεία

Διπλάσιες είναι οι απ΄ευθείας πληρωμές υγείας που καταβάλλουν οι Έλληνες για την υγεία τους σε σχέση με τον μέσο ευρωπαίο πολίτη, εξαιτίας των ελλείψεων του συστήματος υγείας στη χώρα μας.

Οι άμεσες ιδιωτικές πληρωμές φτάνουν το 2,9% του ΑΕΠ, έναντι 1,5% κατά μέσο όρο στην Ε.Ε.

Οι Έλληνες αναγκαζόμαστε να βάζουμε βαθειά το χέρι στην τσέπη, για να καλύψουμε τις ανάγκες υγείας που παραμένουν ακάλυπτες για χρόνια, εξαιτίας διαρθρωτικών αδυναμιών. Επιπλέον, το σύστημα υγείας, χωλαίνει σε πρόληψη, πρωτοβάθμια (εξωνοσοκομειακή) περίθαλψη, σε γεωγραφική κατανομή προσωπικού και υπηρεσιών υγείας ανά τη χώρα, ενώ παρατηρείται υπερβολική εξάρτηση από τη νοσοκομειακή περίθαλψη.

Όλα αυτά όμως συνδυαστικά, δημιουργούν πρόσθετα εμπόδια στην έγκαιρη και αποτελεσματική πρόσβαση των πολιτών στις υπηρεσίες υγείας.

Στην Ελλάδα, ζούμε περισσότερο, όχι όμως με ένα καλό επίπεδο υγείας μετά την ηλικία των 65 ετών

Τα στοιχεία αυτά περιγράφονται στην πρόσφατη έκθεση του ΙΟΒΕ για τις ανισότητες στην Ελλάδα, σε ειδικό κεφάλαιο που αφορά τον τομέα υγείας.

Σύμφωνα με την έκθεση, οι δημόσιες δαπάνες για υγεία μόλις ξεπερνούν το 3% του ΑΕΠ όταν οι ιδιωτικές δαπάνες φτάνουν το 5% (μέχρι το 2023), τη στιγμή που αντίστοιχα στην Ε.Ε. οι δημόσιες δαπάνες κινούνται στο 8% και οι ιδιωτικές στο 2% του ΑΕΠ.

Έτσι, το 11,6% του πληθυσμού δεν καταφέρνει να καλύψει τις ανάγκες του για ιατρική εξέταση και περίθαλψη και 11,5% για οδοντιατρική περίθαλψη, έναντι μόλις 2,4% και 3,3% του πληθυσμού στην Ε.Ε., αντίστοιχα.

Ακάλυπτες παραμένουν οι ανάγκες υγείας για το 30,4% του φτωχότερου τέταρτου του πληθυσμού, αλλά και του 17,5% του πλουσιότερου τέταρτου του πληθυσμού, γεγονός που δείχνει ότι παρά την ύπαρξη δημόσιου συστήματος υγείας, η οικονομική δυνατότητα εξακολουθεί να επηρεάζει σημαντικά την πραγματική πρόσβαση στις υπηρεσίες. Η ανάγκη καταβολής ιδιωτικών πληρωμών, οι συμμετοχές στη φαρμακευτική δαπάνη, οι χρόνοι αναμονής και η προσφυγή στον ιδιωτικό τομέα για την κάλυψη αναγκών που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν εγκαίρως από το δημόσιο σύστημα δημιουργούν εμπόδια που πλήττουν πολύ περισσότερο τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα.

Ένας στους τέσσερις ή το 24,2% του πληθυσμού ζει με κάποιο χρόνιο νόσημα στη χώρα μας.