Κάποιοι ξεχνάνε τι ήταν το πασοκ και γιατί μπόρεσε να αλλάξει τη χώρα

Καθώς τα χρόνια περνούν επέρχεται και μια ορισμένη πολιτική αμνησία. Δηλαδή, κόμματα και πολιτικοί χώροι αρχίζουν να ξεχνούν την ιστορία τους. Αυτή είναι πάντα μια επικίνδυνη εξέλιξη. Όχι γιατί γενικά τα κόμματα πρέπει να είναι προσκολλημένα στο παρελθόν τους χωρίς να εξελίσσονται, αλλά γιατί τα κόμματα δεν πρέπει να ξεχνάνε ποιος είναι ο σκοπός ύπαρξή τους και ποια κοινωνική συμμαχία εκπροσωπούν.

Φοβάμαι ότι κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ έχουν ξεχάσει τι ακριβώς ήταν και είναι το ΠΑΣΟΚ, όταν σήμερα προτείνουν ενδεχόμενη συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία. Πιο σωστά όταν προτείνουν να γίνει το ΠΑΣΟΚ το δεκανίκι, ώστε να αποκτήσει αυτοδυναμία μια Νέα Δημοκρατία που σαφώς ο λαός θα έχει αποδοκιμάσει στις επόμενες εκλογές. Μια Νέα Δημοκρατία ο απολογισμός της οποίας περιλαμβάνει την έκρηξη της ακρίβειας, την ένδημική διαφθορά, την ένταση του αυταρχισμού και τη χειραγώγηση των θεσμών.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να αλλάξει τη χώρα επειδή ήταν απλώς ένα ακόμη κόμμα διακυβέρνησης. Ήταν ένα ριζοσπαστικό κίνημα, που πατούσε πάνω σε συμπαγή κοινωνική συμμαχία ανάμεσα στη μεσαία τάξη και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα, που είχε σαφές μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα και που μπορούσε να είναι ταυτόχρονα κίνημα αλλαγής και κόμμα διακυβέρνησης. Προφανώς και αντιμετώπισε τη φθορά της εξουσίας που του φόρτωσε διάφορες λανθασμένες νοοτροπίες, όμως κατάφερε για διατηρήσει μέχρι την εποχή την Μνημονίων σημαντικά στοιχεία της ταυτότητάς του.

Τα Μνημόνια ήταν μια τραυματική περίοδος για το ΠΑΣΟΚ. Χρεώθηκε την είσοδο στα Μνημόνια, παρότι ήταν σαφές ότι ο εκτραχηλισμός του χρέους δεν έγινε επί των ημερών του και πλήρωσε ακριβό τίμημα για τη διαχείρισή τους.

Γι’ αυτό και χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια από τον Νίκο Ανδρουλάκη και τη σημερινή ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ ώστε το κόμμα να ανακτήσει ένα μέρος από την ιστορική του ταυτότητα και να ξαναγίνει μια δύναμη μαχητικής αντιπολίτευσης, συχνά με υποδειγματικές παρεμβάσεις ιδίως στη Βουλή, απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουν στο ΠΑΣΟΚ είναι ότι πάμε σε μια εκλογική αντιπαράθεση με μεγάλα πραγματικά διλήμματα που αφορούν όχι απλώς το ποια θα είναι η επόμενη διακυβέρνηση, αλλά το ποια θα είναι η πορεία της χώρας από εδώ και πέρα. Τα διλήμματα αυτά διαπερνούν την κοινωνία με τα κοινωνικά στρώματα που ιστορικά κατεξοχήν εκπροσώπησε το ΠΑΣΟΚ να πρωτοστατούν στην απαίτηση να αλλάξουν τα πράγματα και να εφαρμοστεί μια άλλη πολιτική. Σε ένα τέτοιο τοπίο η ξεκάθαρη τοποθέτηση ότι δεν πρόκειται να γίνει συνένοχο στην παράταση της σημερινής κατάστασης είναι η ελάχιστη πολιτική αφετηρία για το ΠΑΣΟΚ. Και όσοι δεν τους αρέσει κάτι τέτοιο, ας κατέβουν την Πειραιώς και στο ύψος του Μοσχάτου θα δουν ποια πόρτα πρέπει να χτυπήσουν.