Σήμα κινδύνου από τους ιδιοκτήτες διατηρητέων κτιρίων

Η εικόνα που περιγράφεται είναι η εικόνα μιας βαθιάς ασυμμετρίας, καθώς από τη μία πλευρά το κράτος αναγνωρίζει την αξία των διατηρητέων, ενώ από την άλλη μεταφέρει σχεδόν εξ ολοκλήρου το βάρος της συντήρησης στους ιδιοκτήτες, χωρίς επαρκές αντιστάθμισμα. Σύμφωνα με το πλαίσιο που περιγράφουν οι εκπρόσωποι των ιδιοκτητών, το κόστος αποκατάστασης είναι πολλαπλάσιο σε σχέση με ένα τυπικό ακίνητο, ενώ οι διαδικασίες εγκρίσεων παραμένουν εξαντλητικά χρονοβόρες.

Η ανησυχία για το μέλλον των διατηρητέων είναι ιδιαίτερα έντονη, καθώς, όπως αναφέρεται, χιλιάδες κτήρια οδηγούνται σε σταδιακή εγκατάλειψη όχι από αδιαφορία των ιδιοκτητών, αλλά από αδυναμία ανταπόκρισης στο κόστος και στη γραφειοκρατία. Η κυρία Βρεττάκου περιγράφει το ζήτημα ως ένα μεταίχμιο ανάμεσα στο παρόν και το μέλλον, καθώς αν δεν υπάρξει άμεση παρέμβαση, ένα σημαντικό μέρος του ιστορικού κτιριακού αποθέματος κινδυνεύει να χαθεί ανεπιστρεπτί.

Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται και στη στάση του τεχνικού κόσμου. Οι ιδιοκτήτες ζητούν από τους μηχανικούς, τους μελετητές και τους επιστημονικούς συλλόγους να επιδείξουν μεγαλύτερη ευαισθησία και ενεργή συμμετοχή, συμβάλλοντας τόσο στη διαμόρφωση εφαρμόσιμων προτύπων αποκατάστασης όσο και στην καταγραφή έμπειρων επαγγελματιών και εξειδικευμένων τεχνιτών. Όπως τονίζουν, χωρίς τη συνεργασία του τεχνικού κόσμου καμία δημόσια πολιτική δεν μπορεί να αποδώσει στην πράξη.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η πρόταση για ένα μόνιμο παρατηρητήριο διατηρητέων, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μηχανισμός καταγραφής, αξιολόγησης και στρατηγικού σχεδιασμού, ωστόσο, η κα. Βρεττάκου θέτει ως όρο να μην εξελιχθεί σε ακόμη μία γραφειοκρατική διαδικασία, αλλά να αποτελέσει πραγματικό εργαλείο πολιτικής βούλησης και μακροπρόθεσμης παρέμβασης.