Καπιταλισμός και πόλεμος

Ξεκινώντας από τον απόηχο της νέας καταστροφής στη Γάζα και τα σχεδίων για μετατροπή της σε τεράστιο οικόπεδο προς εκμετάλλευση, ο Παπακωνσταντίνου υπενθυμίζει ότι η Παλαιστίνη υπήρξε το μεγάλο πειραματικό εργαστήριο για τις σύγχρονες πρακτικές απαρτχάιντ, τη νέα πολεοδομία των ταξικών διαχωρισμών, αλλά και την τεχνολογία της γενικευμένης επιτήρησης, που δοκιμάστηκε πάνω στους Παλαιστίνιους, γεύσης της οποίας πήραμε και στη χώρα μας με το σκάνδαλο των υποκλοπών. Από την άλλη, ο πόλεμος στην Ουκρανία, επικαθορισμένος από τον οξυμένο ανταγωνισμό ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία, ιδίως από τη στιγμή που πρωτίστως η Δύση τον είδε ως πόλεμο δι’ αντιπροσώπων, δημιούργησε νέα διλήμματα, ιδίως ανάμεσα σε όσους τον κρίνουν πια περισσότερο κοστοβόρο από όσο μπορούν να ανεχτούν και όσους επιμένουν ότι τυχόν ειρηνευτική διαδικασία κοντά στους ρωσικούς όρους θα σημαίνει τελικά ήττα για τη Δύση.

Ο Παπακωνσταντίνου χαρτογραφεί την άνοδο της Κίνας, τη σταδιακή μετατροπή της σε υπερδύναμη αλλά και τις αντιφάσεις του κινεζικού καπιταλισμού. Περιγράφει, επίσης, τις κλιμακούμενες μορφές του ανταγωνισμού με τις ΗΠΑ, την προσπάθεια να μπορέσει να πετύχει οικονομική πρωτοκαθεδρία αλλά και τεχνολογική πρωτοπορία, αλλά και την έμφαση σε έναν αυξημένο γεωπολιτικό ρόλο. Την ίδια στιγμή επισημαίνει τον τρόπο που ο ανταγωνισμός με τις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή λειτουργεί ως καταλύτης σε κάθε αντιπαράθεση στον πλανήτη.

Αυτού του είδους ο καπιταλιστικός μιλιταρισμός μοιάζει να είναι ταυτόχρονα διέξοδος, κινητοποιώντας εκτός των άλλων και σημαντικό μέρος της παραγωγικής βάσης κάτι ήδη εμφανές στη σημασία των σχετιζόμενων με την άμυνα βιομηχανιών στις ΗΠΑ –άλλωστε η Ρωσία δείχνει ότι πόλεμος και οικονομική ανάπτυξη μπορεί να συνυπάρχουν– και σύμπτωμα κρίσης οδηγώντας σε έναν νέο κύκλο σφαγών και καταστροφών. Μόνο η κινητοποίηση τη μεγάλης πλειοψηφία; του κόσμου της εργασίας μπορεί να αποτρέψει την κάθοδο στην άβυσσο.