Επιστήμονας king’s college για θρίλερ στη ρωσία: θα μπορούσε η πανώλη να γίνει όπλο; - το μάθημα που δεν πήραμ

Υπενθυμίζεται ότι η Ντάρια Σιπίλοβα εργαζόταν στο Αντιπανωλικό Ερευνητικό Ινστιτούτο του Ιρκούτσκ για τη Σιβηρία και την Άπω Ανατολή, μια εγκατάσταση που χειρίζεται ορισμένα από τα πιο επικίνδυνα παθογόνα στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του Yersinia pestis, του βακτηρίου που προκαλεί την πανώλη.

Ο λόγος προσθέτει είναι ότι η πανώλη δεν εξαφανίστηκε μαζί με τον Μαύρο Θάνατο, αλλά εξακολουθεί να κυκλοφορεί φυσικά σε πληθυσμούς τρωκτικών και στους ψύλλους τους, μεταξύ άλλων σε περιοχές της Ρωσίας, της Μογγολίας και της Κεντρικής Ασίας. Γι αυτό ακριβώς αναπτύχθηκε το ινστιτούτο του Ιρκούτσκ αναπτύχθηκε ακριβώς λόγω αυτής της φυσικής παρουσίας της νόσου.

Ενώ λοιπόν έχει επιδημιολογική λογική η ύπαρξη τέτοιων εργαστηρίων σε όλον το κόσμο και φυσικά στη Ρωσία, για την τελευταία δικαιολογείται ένας βαθμός ανησυχίας, λόγω του σοβιετικού παρελθόντος.

Εξάλλου, τα εκτεταμένα μέτρα καραντίνας που πήραν οι Ρώσοι, σύμφωνα με την επιστήμονα δεν αποτελούν απόδειξη για την ύπαρξη τροποποιημένου παθογόνου, ούτε καν ότι η Σιπίλοβα απέκτησε τη λοίμωξη στο εργαστήριο.

Αυτό που κεντρίζει την προσοχή της Λέντσης δεν είναι αν επρόκειτο για κοινή πανώλη, αλλά μήπως ήταν μια τροποποιημένη μορφή του παθογόνου

Η σύγχρονη βιοτεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο για να μας προστατεύσει από επικίνδυνα παθογόνα όσο και για να τα καταστήσει πιο επικίνδυνα και πολλές φορές η διαφορά βρίσκεται στον σκοπό της έρευνας, όχι στον εξοπλισμό του εργαστηρίου.

Αυτό που ανησυχεί την ίδια είναι πως δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσεις την αμυντική έρευνα από έρευνα που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για βιολογικό όπλο.

Σύμφωνα με την πρωτοβουλία Global BioLabs του King’s College έχει αυξηθεί ο αριθμός των εργαστηρίων που είναι ικανά να διεξάγουν βιολογική έρευνα υψηλών συνεπειών. Πρόκειται για μια ανάγκη που δημιούργησε η Covid, σύμφωνα με την Νορβηγή, ώστε να μπορούν οι κυβερνήσεις να εντοπίζουν αναδυόμενες ασθένειες και να αναπτύσσουν αντίμετρα, ενσωματώνοντάς τα στο σύστημα εθνικής ασφάλειας.

Η τρίτη και μεγαλύτερη ανησυχία που αναδεικνύει η ερευνήτρια δεν αφορά μόνο το πώς θα αποτρέπονται τα εργαστηριακά ατυχήματα, αλλά το πώς θα εξακριβώνεται αξιόπιστα εάν πράγματι έχει συμβεί ένα τέτοιο ατύχημα, κάτι που, όπως υποστηρίζει, θα έπρεπε να μας έχει διδάξει η Covid

Το βασικό ερώτημα που θα έπρεπε να απαντήσουν οι σύγχρονοι μηχανισμοί είναι αν μια επιδημική έξαρση προέκυψε φυσικά ή ήταν αποτέλεσμα εργαστηριακού ατυχήματος, σύμφωνα με τη Λέντσης.