Ποιοι φοβούνται την φορολογία του μεγάλου πλούτου;
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα σήμερα παγκοσμίως είναι η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Η απόσταση όχι μόνο ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς αλλά και ανάμεσα στη μεσαία τάξη και τον μεγάλο πλούτο διαρκώς μεγαλώνει.
Οι απολογητές της ανισότητας υποστηρίζουν ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα και ότι η διεύρυνση των ανισοτήτων είναι απλώς ένδειξη της ανάπτυξης και θα πρέπει να τις ανεχτούμε γιατί στο τέλος κάτι θα περισσεύει και για την κοινωνία.
Τα προβλήματα και η αδικία δε από τη συσσώρευση πλούτου σε λίγους διογκώνονται μέσω του φορολογικού συστήματος, διευρύνοντας το χάσμα των ανισοτήτων.
Είναι σαφές ότι για να υπάρξει κοινωνικό κράτος και κοινωνική συνοχή, για να στηριχτεί η δημόσια υγεία και παιδεία, για να υπάρξουν απαραίτητες δημόσιες επενδύσεις στις υποδομές, χρειάζονται πόροι. Και αυτοί εξασφαλίζονται από τη φορολογία.
Η φορολόγηση για πολλά χρόνια δαιμονοποιήθηκε. Αυτό δεν αφορούσε απλώς ότι συχνά έπαιρνε τη μορφή φορομπηξίας σε βάρος των μισθωτών πρωτίστως. Παράλληλα, θεωρήθηκε ότι η φορολογία αποτελούσε τροχοπέδη για την ανάπτυξη, γιατί αποσπούσε πόρους που θα γίνονταν επενδύσεις.
Αυτό ήταν εν μέρει σωστό. Όντως φορολογικά κίνητρα μπορούν να βοηθήσουν τις επιχειρήσεις να κάνουν περισσότερες επενδύσεις και έτσι να δημιουργήσουν περισσότερες θέσεις εργασίας και άρα οικονομική μεγένθυση. Και όντως μεγαλύτερη ανάπτυξη σημαίνει και περισσότερα δημόσια έσοδα.
Όμως, την ίδια στιγμή με αυτές τις πολιτικές σωρευόταν πλούτος, που δεν μεταφραζόταν σε επένδυση, αλλά τις περισσότερες φορές σε παρκάρισμα σε off-shore και σε κάθε λογής φορολογικούς παραδείσους, ή σε απλές επιδείξεις πλούτου. Ακόμη χειρότερα, αυτός ο πλούτος δεν υπόκειτο σε καμία φορολόγηση.
Αυτό οδήγησε τις χώρες στο να αναζητήσουν τρόπους να φορολογήσουν τον μεγάλο πλούτο. Και το βασικό που έκαναν ήταν περιουσιολόγιο. Δηλαδή, αναζήτησαν τρόπους να καταγράφουν όλο τον πλούτο κάποιου, ώστε να τον φορολογήσουν.
Παρ’ όλα αυτά αρκετές χώρες έχουν κάνει βήματα προόδου στο να βρουν τρόπους να αποκτήσουν πραγματική εικόνα του πλούτου κάποιου.
Και επειδή ένα σωστό περιουσιολόγιο καταγράφει και κινητές αξίες, ας σημειώσουμε και μια άλλη επιμονή της κυβέρνησης που στερεί στο κράτος φορολογικά έσοδα που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν: την επιμονή της να μην ενεργοποιεί πραγματικά τη φορολογία της υπεραξίας από τις μεταβιβάσεις μετοχών και μεγάλων ακινήτων.
