Τα ελληνοτουρκικά μέσα από τον ανταγωνισμό τουρκίας – ισραήλ

Υψηλόβαθμες διπλωματικές πηγές στην Αθήνα χαρακτήρισαν τη δήλωση Νετανιάχου ιδιαίτερα επιθετική απέναντι στην Άγκυρα και, την ίδια στιγμή,  είδαν μία προσπάθεια από τον ισραηλινό πρωθυπουργό να βάλει Αθήνα και Λευκωσία στο κάδρο της αντιπαράθεσης Τουρκίας – Ισραήλ, που αντιμάχονται εδώ και πολύ καιρό για την κυριαρχία στη Μέση Ανατολή.

Είχε προηγηθεί ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός, στον οποίο η Τουρκία φάνηκε ψύχραιμη, ενώ την ίδια στιγμή η Ελλάδα πατάει γκάζι στους σχεδιασμούς της για εξόρυξη υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης.

Ωστόσο και οι δύο αυτές κινήσεις της Αθήνας δεν φάνηκε να προκαλούν την αντίδραση της Άγκυρας με την ένταση που θα περίμενε κανείς σε άλλες εποχές.

Αντίθετα η Τουρκία αντέδρασε με σφοδρότητα στην υπενθύμιση της στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ.

Η Άγκυρα είδε σχέδιο περικύκλωσής της και άρχισε ήδη από τις αρχές του χρόνου να κλιμακώνει τη ρητορική της απέναντι στην Ελλάδα και να υπενθυμίζει με ιδιαίτερη έμφαση τις θέσεις της όσον αφορά το Κυπριακό και την επιμονή στη διχοτομική λύση δύο κρατών.

Η ένταση της ρητορικής της Τουρκίας, σύμφωνα με υψηλόβαθμες διπλωματικές πηγές, ερμηνεύεται από την Αθήνα και ως αντίδραση της Άγκυρας στους σχεδιασμούς του Ισραήλ, σε ένα μπρα ντε φερ ανάμεσα στους δύο αντιπάλους για την κυριαρχία της Μέσης Ανατολής, που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό. Και συνεχίζεται καθώς η Τουρκία μετατρέπεται σταδιακά και σταθερά – λόγω γεωγραφίας, στρατιωτικής ισχύος και συμμετοχής στο ΝΑΤΟ – στην ισχυρότερη μη αραβική μουσουλμανική δύναμη, με επιρροή σε πολλαπλά μέτωπα: Μέση Ανατολή, Ανατολική Μεσόγειο, Καύκασο, Εύξεινο Πόντο, Περσικό Κόλπο, Κεντρική Ασία και Βόρεια Αφρική.

Δεν είναι τυχαίο ότι η τουρκική εξωτερική πολιτική των τελευταίων 20 ετών επιδιώκει με συνέπεια να μετατρέπει κάθε γεωπολιτική αναταραχή σε διαπραγματευτικό πλεονέκτημα και η παρούσα συγκυρία δεν αποτελεί εξαίρεση.

Η διπλωματία της Άγκυρας χαρακτηρίζεται πολυεπίπεδη και η Τουρκία αξιοποιεί τη γεωγραφική της θέση ως πολλαπλασιαστή ισχύος και συνομιλεί ταυτόχρονα με όλα τα παγκόσμια και περιφερειακά κέντρα ισχύος.

Είναι ο αναντικατάστατος σύμμαχος για την Ουάσιγκτον και ένας απαραίτητος εταίρος για την ΕΕ, παρά τις διαφωνίες. Στην Ευρώπη μάλιστα προβάλλεται ως ανάχωμα στις μεταναστευτικές ροές και κρίσιμος εταίρος στη διαχείριση των εξωτερικών συνόρων.

Και αυτή η στάση της ρητορικής οξύτητας σε συνδυασμό με τη realpolitik ορίζει τελικά τη σύγχρονη τουρκική στρατηγική.