Να φτιάξουμε έναν κόσμο όπου τα παιδιά δεν θα λένε «αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα»

Ξέρω ότι το τι μπορεί να σπρώξει μια έφηβη ή έναν έφηβο στην αυτοκτονία είναι κάτι εξαιρετικά σύνθετο και άλλοι είναι πολύ πιο ειδικοί από μένα να μιλήσουν.

Όπως και ξέρω ότι όσα βήματα προόδου και εάν έχουν γίνει τα παιδιά πολλές φορές νιώθουν ότι δεν μπορούν να βγουν και να πουν στο οικογενειακό ή το σχολικό περιβάλλον ότι έχουν μια διαφορετική έμφυλη ταυτότητα, ότι είναι γκέι ή λεσβίες, ότι είναι κουίρ ή τρανς.

Και ξέρω ότι για όλες τις μαθήτριες και για όλους τους μαθητές οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι από τις πιο δυσάρεστες εμπειρίες της ζωής τους. Όσες μεταρρυθμίσεις και εάν έχουν γίνει, εφιάλτες θα βλέπουν για χρόνια, γιατί όσο αλήθεια και εάν είναι ότι δεν μπορεί να κρίνεται η ζωή ενός παιδιού σε μια εξέταση, άλλο τόσο ισχύει ότι άλλες προοπτικές δίνει η πανεπιστημιακή μόρφωση, άλλη η απουσία της.

Πάνω από όλα ξέρω ότι ο κόσμος που προσφέρουμε σε αυτά τα παιδιά είναι ο χειρότερος δυνατός και ότι στην πραγματικότητα τους ζητάμε να σκληρύνουν, να χάσουν ευαισθησία, να στερηθούν στιγμές, ενίοτε και να υποφέρουν.