Να γιατί ποτέ δεν ήταν πιο δύσκολο να αγοράσετε ή να ενοικιάσετε σπίτι στην ευρώπη - στα ύψη η στεγαστική κρίσ

Η στεγαστική κρίση στην Ευρώπη αποτελεί πλέον κοινωνική έκτακτη ανάγκη. Οι νέοι δεν μπορούν να δημιουργήσουν οικογένειες, οι ταλαντούχοι φοιτητές δεν μπορούν να σπουδάσουν στα πανεπιστήμια των ονείρων τους και οι γιατροί δεν μπορούν να ζήσουν στις πόλεις που εξυπηρετούν.

Παράλληλα, πλούσιοι ξένοι επενδυτές αγοράζουν ακίνητα υψηλής ποιότητας, εκτοπίζοντας τους κατοίκους από τις γειτονιές τους.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή: Οι άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις πόλεις τους επειδή δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να μείνουν. Πρόκειται για την πιο δύσκολη περίοδο εδώ και δεκαετίες για να αγοράσει κανείς ή να νοικιάσει ένα σπίτι στην Ευρώπη.

Και όλα αυτά οφείλονται στην αποτυχία πολλών κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να υποστηρίξουν δημόσια και κοινωνικά προγράμματα στέγασης, όπως δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή της η Sorcha Edwards, γενική γραμματέας της Housing Europe.

Η Edwards η οποία ηγείται μιας πανευρωπαϊκής κοινοπραξίας για δημόσιους, συνεταιριστικούς και κοινωνικούς οργανισμούς στέγασης σε όλη την ΕΕ, δήλωσε στο Κοινοβούλιο ότι η αύξηση των τιμών έχει επίσης επιβλαβείς κοινωνικές συνέπειες για τα άτομα με χαμηλό εισόδημα και τους νέους.

Τα κύρια στοιχεία είναι συγκλονιστικά. Μεταξύ 2015 και 2025, οι τιμές των κατοικιών σε ολόκληρη την ΕΕ αυξήθηκαν κατά 60,5% . Η ΕΕ χρειάζεται 1 εκατομμύριο περισσότερες κατοικίες από ό,τι είναι διαθέσιμες.

Την τελευταία δεκαετία, ο πληθυσμός των αστέγων στην Ευρώπη έχει αυξηθεί κατά 70%, φτάνοντας σχεδόν τα 1,3 εκατομμύρια άτομα, εκ των οποίων οι 400.000 είναι ανήλικοι.

Ενώ η σοβαρότητα και οι ρίζες της στεγαστικής κρίσης ποικίλλουν από χώρα σε χώρα, οι ειδικοί σε θέματα στέγασης έχουν καταλήξει σε μερικές πηγές της κρίσης:

Οι άδειες κατασκευής για νέες κατοικίες σε ολόκληρη την ΕΕ μειώθηκαν κατά 68% μεταξύ 2006 και 2010, όπως αναφέρεται ανάλυση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων.

Η κατασκευή ενός νέου σπιτιού μπορεί να απαιτήσει μια δεκαετία σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, πράγμα που σημαίνει ότι η πτώση των κατασκευών χρειάστηκε χρόνια για να μεταφραστεί σε τιμές.