Τα στοιχεία επιμένουν ότι υπήρξε σκάνδαλο novartis πίσω από το αφήγημα περί «σκευωρίας»

Υπό κανονικές συνθήκες το πρώτο θα θεωρούνταν μια έμμεση μορφή συναλλαγής του πολιτικού με τον επιχειρηματία και σίγουρα θα αντιμετωπιζόταν ως ένδειξη διαπλοκής. Με αυτό εννοώ ότι σε γενικές γραμμές υποτίθεται ότι στις δημοκρατίες οι πολιτικοί, ιδίως δε όσοι έχουν αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες, δεν ζητούν εξυπηρετήσεις από επιχειρηματίες, ιδίως επιχειρηματίες τα οικονομικά των οποίων έχουν σχέση με υπουργεία που έχουν αναλάβει αυτοί οι πολιτικοί, ούτε για τους εαυτούς τους, ούτε για φίλες και φίλους τους.

Αντίστοιχα, το δεύτερο θα θεωρείτο μια ευθεία παρέμβαση στη δικαιοσύνη, γιατί σε γενικές γραμμές δουλειά των πολιτικών και των υπουργών δεν είναι να προσπαθούν εμμέσως πλην σαφώς να μην αφήσουν δικαστικούς να κάνουν τη δουλειά τους, επειδή δεν τους συμπαθούν. Και αυτό γιατί υποτίθεται ότι οι πολιτικοί και ιδίως οι υπουργοί οφείλουν να σέβονται την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, άρα και τους λειτουργούς της.

Και ο λόγος που ο Άδωνις Γεωργιάδης παρουσιάζει ως κανονικές τέτοιες παραβατικές συμπεριφορές είναι το γεγονός ότι τόσο ο ίδιος όσο και η κυβέρνησή του επιμένουν στο αφήγημα ότι η υπόθεση Novartis ήταν απλώς μια σκευωρία που εξυφάνθηκε για να στιγματιστούν αθώοι πολιτικοί και να κυριαρχήσει κλίμα τοξικότητας.

Ήταν, όμως, η υπόθεση Novartis απλώς μια σκευωρία; Αυτό θα ήταν μια μεγάλη απλούστευση.

Ήταν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα που κλήθηκε να χειριστεί αυτή την υπόθεση. Αυτό καταρχάς έγινε με έρευνα της Εισαγγελίας Διαφθοράς ύστερα από διαταγή της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, και στη συνέχεια με εξεταστική επιτροπή της Βουλής για τα σκάνδαλα στο χώρο της Υγείας συνολικά. Ας μην ξεχνάμε ότι το πάρτι στον τομέα της Υγείας ήταν μία από τις αιτίες που είχαν εκτροχιαστεί τα δημόσια έξοδα και είχε φτάσει η χώρα στη χρεοκοπία. Γι’ αυτό και μια από τις βασικές προβλέψεις των μνημονίων ήταν η ριζική περικοπή των σχετικών δαπανών.

Το ζήτημα που προέκυψε τότε ήταν ότι στις δικογραφίες περιλαμβάνονταν και πολιτικά πρόσωπα. Περιλαμβάνονταν με τον τρόπο που φτάνουν τέτοιες δικογραφίες στη Βουλή, άρα με διαφορετικά επίπεδα στοιχείων, και με τα πάντα υπαρκτά ερωτήματα για τις προθεσμίες για την παραγραφή.

Επιλέχτηκε η λύση μιας προανακριτικής επιτροπής, η οποία όμως με μια φαστ-τρακ διαδικασία έστειλε στον φυσικό δικαστή τη δικογραφία χωρίς παραπέρα έρευνα.

Το αποτέλεσμα ήταν όχι μόνο να δώσουν στους αντιπάλους τους τη δυνατότητα να δηλώνουν ότι είναι θύματα μιας πολιτικής δίωξης χωρίς στοιχεία, αλλά τους επέτρεψαν να γίνουν κατήγοροι με τη σειρά τους και να στραφούν εκδικητικά και εναντίον των δικαστικών, όπως η Ελένη Τουλουπάκη που προσπάθησε να διερευνήσει τις ευθύνες αυτών των υπουργών, αλλά και των ίδιων των προστατευόμενων μαρτύρων, ουσιαστικά αμφισβητώντας τον ίδιο τον θεσμό, που θεωρείται διεθνώς ακρογωνιαίος λίθος για υποθέσεις δημοσίου συμφέροντος.

Γι’ αυτό τον λόγο και η υπόθεση Novartis όχι μόνο πρέπει να αντιμετωπίζεται ως σκάνδαλο, αλλά και το ζήτημα των ευθυνών πολιτικών προσώπων πρέπει να θεωρείται ανοιχτό. Γιατί η γενικευμένη συγκάλυψη δεν είναι συμβατή με τη δημοκρατία.