Η αγωνία για τα δικαιώματα των εργοδοτών

Προηγουμένως, για να είμαστε, δίκαιοι, είχε τοποθετηθεί και για τα προβλήματα που όντως αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι. Όμως, θεώρησε ότι έπρεπε να κάνει και αυτή τη διευκρίνιση ή συμπλήρωση.

Από μία άποψη, η τοποθέτηση θυμίζει αυτές που ακούς συχνά από ανθρώπους που έχουν παράπονα από τους υπαλλήλους τους. Συνήθως, βέβαια, αυτά τα παράπονα δεν αναλογούν σε πραγματικά προβλήματα, αλλά στο γεγονός ότι οι εργαζόμενοί τους δεν ανταποκρίνονται στην απαίτηση για υπερεργασία χωρίς επίσης αμοιβή ή στη συμμόρφωση με τις απαιτήσεις της εργοδοσίας, συχνά πραγματικά παράλογες.

Και βέβαια μια τέτοια τοποθέτηση δεν εκπροσωπεί απλώς μονόπλευρα την εργοδοτική πλευρά και το πώς αυτή βλέπει τα πράγματα. Ταυτόχρονα, παραβλέπει ότι η σχέση ανάμεσα στους εργοδότες και τους εργαζομένους είναι εξαιρετικά άνιση. Επί της ουσίας οι εργοδότες σε αυτή τη σχέση έχουν και το μαχαίρι και το καρπούζι, ιδίως όταν μιλάμε για το εξατομικευμένο επίπεδο.

Την ίδια στιγμή οι θεσμοί που διέθεταν οι εργαζόμενοι για να μπορούν να αντισταθούν και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, όπως τα συνδικάτα τέθηκαν στο στόχαστρο. Θεωρήθηκαν εμπόδια στην οικονομική ανάπτυξη. Η δυνατότητά τους να διεκδικούν αντιμετωπίστηκε ως απειλή.

Η αναγνώριση του δικαιώματος των εργαζομένων να διεκδικούν, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να αρνούνται να εργαστούν ως απεργιακή διαμαρτυρία, η άρνησή τους να υφίστανται κάθε εκβιασμό από τους εργοδότες υπήρξε βασικός μηχανισμός κοινωνικής προόδου ιδίως στον 20ο αιώνα. Η αντιμετώπιση των εργαζομένων ως ανθρώπων χωρίς δικαίωμα και βασική υποχρέωση να υπομένουν τα πάντα, η λογική του εργασιακού μεσαίωνα είναι βασική πλευρά της συνεχιζόμενης ιστορικής οπισθοδρόμησης ως προς τα κοινωνικά δικαιώματα που βλέπουμε τις τελευταίες δεκαετίες.