Χαλβατζής 1947-2026: αντίο σύντροφε σπύρο...

Όρθιος μέχρι το τέλος. Παράδειγμα μέχρι το τέλος. Γελαστός αλλά όχι γελασμένος μέχρι το τέλος. Αγέρωχος, μέχρι το τέλος. Κομμουνιστής μέχρι το τέλος.

Θα περίμενε κανείς να είναι μία τυπική πολιτική κηδεία πολιτικού. Ένας θάνατος που μετατρέπεται σε εκδήλωση κόμματος.

Όσοι βρέθηκαν όμως στο προαύλιο του ΣΦΕΑ, το πρώην ΕΑΤ – ΕΣΑ το απόγευμα της Τρίτης κατάλαβαν ότι πρόκειται για κάτι τελείως διαφορετικό.

Ένα μάθημα πως τους αληθινούς κομμουνιστές δεν τους νικάει ούτε ο θάνατος. Αντίθετα γονατίζει μπροστά τους και τους προσκυνάει.

Και ήταν όλοι εκεί. Παλιοί και νέοι σύντροφοι. Όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν και του έσφιξαν το χέρι, αλλά και όσοι τον γνώρισαν μέσα από όσα έκανε για αυτούς.

Σύντροφε Σπύρο, στη ζωή σου είδες πολλά πράγματα να αλλάζουν. Έζησες διώξεις και παρανομία, έζησες τις μεγάλες ελπίδες, αλλά και τις μεγάλες ανατροπές. Είδες ανθρώπους να απογοητεύονται, βεβαιότητες να γκρεμίζονται, συντρόφους και συναγωνιστές να παίρνουν άλλους δρόμους.

Εσύ είχες κρατήσει κάτι βαθύτερο από μια πολιτική πεποίθηση. Είχες κρατήσει μια βαθιά πίστη στον άνθρωπο, στην εργατική τάξη, στη δύναμη του οργανωμένου αγώνα, στην ιστορική δυνατότητα και αναγκαιότητα να ανατραπεί το σύστημα της βαρβαρότητας, ο καπιταλισμός, και να οικοδομηθεί η νέα κοινωνία, ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός.

Όταν η κυρίαρχη προπαγάνδα διακήρυσσε ότι η ιστορία τελείωσε, ότι ο σοσιαλισμός ανήκει στο παρελθόν, ότι η πάλη για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο ήταν μια υπόθεση χαμένη.

Εσύ, Σπύρο, έκανες την αντίθετη επιλογή και την υπηρέτησες μέχρι το τέλος. Γι’ αυτό σήμερα η απουσία σου πονάει τόσο πολύ.

Όμως μαζί με τη θλίψη υπάρχει και η περηφάνια. Η περηφάνια για μια ζωή που δεν πήγε χαμένη. Γιατί τίποτα από όσα έδωσες δεν πήγε χαμένο.