Alex vitale: «ποια είναι η απόδειξη ότι το 'νόμος και τάξη' λειτουργεί;»
Την περίοδο εκείνη, εμπνεόμενος από τους προβληματισμούς που προέκυψαν μέσα από την εμπειρία της εργασίας του με αστέγους στην Καλιφόρνια, αλλά και από τα αιτήματα που είχαν αρχίσει ήδη να αρθρώνονται σε όλη την Αμερική ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία, ο Άλεξ Βαϊτάλι, καθηγητής κοινωνιολογίας στο Brooklyn College του City University of New York, είχε αρχίσει να κάνει τις πρώτες εμφανίσεις μιλώντας για το The End of Policing – τη μελέτη του για τις διαχρονικές αποτυχίες της αστυνόμευσης και τα προβλήματα που δημιουργεί η λογική της αστυνομικής διαχείρισης ζητημάτων όπως τα ναρκωτικά, η νεανική παραβατικότητα και η σεξεργασία.
Μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ και τις μαζικές και έντονες διαδηλώσεις που σημειώθηκαν σε όλη την Αμερική, το βιβλίο άρχισε να γίνεται ανάρπαστο, καθώς η έρευνα του καθηγητή Βαϊτάλι έδινε βάθος σε ένα αίτημα που κέρδιζε μαζικά υποστηρικτές, φτάνοντας σε σημείο να ζητείται από πολλούς ακόμα και η ολοκληρωτική εξάλειψη της αστυνομίας.
Μετά από τη μετάφραση και κυκλοφορία του βιβλίου σε μία σειρά χωρών, το 2026 κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα με τον τίτλο Αστυνόμευση Τέλος από τη Σειρά Κάλλιστος των Εκδόσεων Σάλτο. Στα τέλη του Ιουνίου, ο συγγραφέας βρέθηκε στην Αθήνα, όπου το Σάββατο 27 Ιουνίου, η Ταινιοθήκη της Ελλάδας προέβαλλε το ντοκιμαντέρ Sex Work: It’s just a job (Σεξεργασία: Είναι απλώς μια δουλειά) που έχει συν-σκηνοθετήσει ο Άλεξ Βαϊτάλι.
Νωρίτερα όμως, την Πέμπτη 25 Ιουνίου, πριν την παρουσίαση του Αστυνόμευση Τέλος στον χώρο των Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας με τη συμμετοχή της Οργάνωσης Ενωμένων Αφρικανών Γυναικών, το in συναντήθηκε με τον Άλεξ Βαϊτάλι και συζήτησε τη χρήση της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας ως στρατού κατοχής της κυβέρνησης Τραμπ, το τίμημα της υπεραστυνόμευσης, αλλά και τον ρόλο της αστυνομίας στην Ελλάδα.
Εκείνη την περίοδο, όμως, ξεκινήσαμε να βλέπουμε μια αύξηση στην ποινικοποίηση των αστέγων. Μου φάνηκε ότι ο δήμος του Σαν Φρανσίσκο είχε ουσιαστικά παραιτηθεί από την πιθανότητα να στεγάσει τους ανθρώπους και ότι επαναπλαισίωνε την αστεγία όχι ως πρόβλημα απορίας ή στέγασης, αλλά ως έγκλημα και ζήτημα αταξίας. Παρέδωσε έτσι το πρόβλημα στην αστυνομία να το διαχειριστεί, πράγμα πολύ επιζήμιο για τους ανθρώπους στους δρόμους.
Σε αυτή την περίπτωση, ο Τραμπ απευθύνεται συμβολικά κυρίως στη λευκή αμερικανική εργατική τάξη προκειμένου να τους κάνει να πιστέψουν ότι οι οικονομικές τους δυσχέρειες είναι αποτέλεσμα της έλευσης μεταναστών και όχι των πολυεθνικών, των τραπεζών και των υπόλοιπων κοινωνικών δυνάμεων όπως η αποβιομηχάνιση που στην πραγματικότητα ευθύνονται για το φθίνον επίπεδο διαβίωσης.
Έχει πια καταστεί σαφές ότι αυτό δεν δουλεύει και δεν αλλάζει την αστυνόμευση. Αλλά αυτή η φράση των τριών λέξεων δεν κάλυπτε το πλήρες όραμα που εκπροσωπεί η συγκεκριμένη προσέγγιση, που αφορά στην πραγματικότητα την επένδυση στις κοινότητες, την προώθηση της ισότητας, την παροχή των αναγκαίων υπηρεσίων στους ανθρώπους, που πιστεύουμε ότι είναι ένα καθοριστικό βήμα προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ασφαλέστερων και πιο υγιών κοινοτήτων.
Μετά τις διαδηλώσεις του 2020, όμως, υπήρξε μία τεράστια αντίδραση από το πολιτικό σύστημα, τα ΜΜΕ, ακόμα και από στελέχη της Ακαδημίας, ενάντια στην ιδέα του εκτοπισμού της αστυνομίας. Έχει γίνει έτσι πολύ δύσκολο να κερδίσει ευθέως ένα επιχείρημα υπέρ της αποχρηματοδότησης της αστυνομίας.
Αυτό που έχουμε δει όμως τα τελευταία πέντε χρόνια, είναι μία μεγάλη στροφή προς τις προτεινόμενες εναλλακτικές απ’ άκρη σ’ άκρη των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως για παράδειγμα ότι πρέπει να στέλνουμε κάποιον άλλον και όχι την αστυνομία, όταν γίνεται ένα τηλεφώνημα που αφορά κάποια κρίση ψυχικής υγείας ή ότι πρέπει να λύνουμε τα προβλήματα στα σχολεία με συμβούλους και δασκάλους, όχι με ένοπλους αστυνομικούς.
Πρώτον, ποια είναι η απόδειξη ότι μία προσέγγιση “νόμος και τάξη”, μια αστυνομικο-κεντρική προσέγγιση, λειτουργεί; Γιατί όπως αποδεικνύεται, υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία ότι τα περισσότερα πράγματα που κάνει η αστυνομία κάνουν τις κοινότητες πιο ασφαλείς.
