Γαλλία: μια μακρά ιστορία κοινωνικών εξεγέρσεων και καταστολής
Οι εικόνες φλεγόμενων κτιρίων, κατεστραμμένων καταστημάτων και λεηλατημένων εμπορικών δρόμων κυριαρχούν τις τελευταίες εβδομάδες στη διεθνή ειδησεογραφία για τη Γαλλία.
Ωστόσο, για να κατανοήσει κανείς γιατί τέτοια φαινόμενα επανεμφανίζονται στη Γαλλία, πρέπει να εξετάσει βαθύτερα την ιστορία των κοινωνικών συγκρούσεων στη χώρα, αλλά και την ίδια την έννοια της βίας, γράφει η ιστορικός Λουντιβίν Μπαντινί στο Al Jazeera.
Αυτή η εξίσωση, παρόλα αυτά, παραβλέπει τις ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στην υλική καταστροφή, την επίθεση κατά ανθρώπων, την κοινωνική εξέγερση και την κρατική καταστολή.
Ο Βραζιλιάνος αρχιεπίσκοπος Ντομ Έλντερ Καμάρα, υποστηρικτής της θεολογίας της απελευθέρωσης, είχε διακρίνει τρεις μορφές βίας: πρώτον, τη βία της αδικίας που καταπιέζει, δεύτερον, τη βία της εξέγερσης που προκαλείται από αυτήν την αδικία και, τρίτον, τη βία της καταστολής που ακολουθεί.
Σε αυτές θα μπορούσε να προστεθεί ακόμη μία μορφή: η βία της ανισότητας, των διακρίσεων, της κοινωνικής ταπείνωσης και της επισφαλούς διαβίωσης.
Πρόκειται για μια βία λιγότερο θεαματική, η οποία όμως μπορεί να διαπερνά ολόκληρη την κοινωνία ακόμη και όταν επικρατεί φαινομενική ηρεμία, όπως αναφέρεται την Μπαντινί.
Η γαλλική ιστορία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της στενής σχέσης ανάμεσα στην κοινωνική αδικία, τις λαϊκές εξεγέρσεις και την κρατική καταστολή.
Στις 14 Ιουλίου 1789, η κατάληψη της Βαστίλης αποτέλεσε μία από τις εμβληματικότερες στιγμές της Γαλλικής Επανάστασης. Η ένοπλη εξέγερση στράφηκε εναντίον της απόλυτης μοναρχίας, με τη φυλακή να συμβολίζει την αυθαιρεσία και την καταπίεση του παλαιού καθεστώτος.
Η φρουρά της Βαστίλης άνοιξε πυρ εναντίον των επιτιθέμενων, σκοτώνοντας περίπου 100 ανθρώπους. Μετά την παράδοση της Βαστίλης, ο διοικητής της, Μπερνάρ-Ρενέ Ζουρντάν ντε Λονέ, δολοφονήθηκε και το κεφάλι του περιφέρθηκε στους δρόμους πάνω σε ένα κοντάρι.
Τις επόμενες εβδομάδες, αγρότες εισέβαλαν σε περιουσίες αριστοκρατών, λεηλάτησαν ιδιοκτησίες και έκαψαν έγγραφα που κατοχύρωναν τα φεουδαρχικά δικαιώματα. Τα έγγραφα αυτά αποτελούσαν σύμβολα της εξουσίας και της εκμετάλλευσης που υφίσταντο οι αγροτικοί πληθυσμοί.
