Εάν είναι να χτυπήσει το τηλέφωνο στις 03.00 π.μ. καλό είναι να μην το σηκώσει ο κυριάκος μητσοτάκης
Η λογική είναι προφανής: στις τρεις τα ξημερώματα θα χτυπήσει το τηλέφωνο για να πληροφορηθεί ο πρωθυπουργός ότι οι Τούρκοι ετοιμάζονται να αποβιβαστούν στη Μυτιλήνη και τότε αυτός – και μόνο αυτός – θα μπορεί να πάρει τις αποφάσεις, να οργανώσει την άμυνα και κυρίως να τηλεφωνήσει στον Ερντογάν και να τον πείσει να μαζευτεί. Οποιοσδήποτε άλλος θα ήταν απροετοίμαστος, δεν θα ήξερε τι θα κάνει, θα πανικοβαλλόταν, θα έπαιρνε καταστροφικές για τη χώρα αποφάσεις.
Αντιθέτως, μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σύμφωνα με αυτό το αφήγημα, κατέχει από κυβερνησιμότητα και μπορεί, πάντα με στιβαρό χέρι, να κρατήσει το τιμόνι της χώρας σε δύσκολους καιρούς.
Μόνο που αυτό το αφήγημα – γιατί περί κατασκευασμένου αφηγήματος πρόκειται – παραβλέπει μια πολύ απλή παράμετρο, τον πρότερο… μη σύννομο βίο.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εδώ και 7 σχεδόν χρόνια δεν είναι δίπλα στο τηλέφωνο για να το σηκώσει και να λύσει πραγματικά προβλήματα. Τουλάχιστον όχι όταν αυτά αφορούν την κοινωνία, τους πολλούς και όχι τους λίγους και εκλεκτούς.
Γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν σήκωσε το τηλέφωνο για να μπορέσει η χώρα μας να ανταποκριθεί αποτελεσματικά στην Πανδημία, και – όσο και εάν θέλει να το ξεχάσει – η χώρα τότε αντιμετώπισε το πρόβλημα πολύ χειρότερα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν σήκωσε το τηλέφωνο όταν οι συγγενείς των θυμάτων με αγωνία ζητούσαν απαντήσεις, πλήρη απόδοση των ευθυνών και πάνω από όλα δεσμεύσεις ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθούν ξανά δύο τρένα να κινούνται στην ίδια γραμμή σε αντίθετη κατεύθυνση μόνο και μόνο επειδή δεν έγιναν έργα που έπρεπε να είχαν ήδη γίνει.
Γιατί όντως η χώρα χρειάζεται κάποιον που να μπορεί να σηκώσει το τηλέφωνο. Όχι μόνο στις 3 π.μ. αλλά οποτεδήποτε μέσα στη μέρα. Και πρωτίστως να έχει κάτι να πει όταν το σηκώσει. Γιατί εκεί είναι η ουσία του προβλήματος.
Έναν πρωθυπουργό που θα κάνει πράξη ένα διαφορετικό ήθος και ύφος της εξουσίας, με σεβασμό στη δημοκρατία και στόχο την αποκατάσταση του βαθιά πληγωμένου κύρους των θεσμών, ακριβώς ώστε να αποκτήσουν ξανά οι πολίτες εμπιστοσύνη σε αυτούς και να μη νιώθουν αβοήθητοι.
Έναν πρωθυπουργό που θα λογοδοτεί στους πολίτες, θα μπορεί να κάνει πραγματικό απολογισμό κοινωνικών αποτελεσμάτων, θα μπορεί να αφουγκράζεται τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι μόνο των φιλικών επιχειρηματικών συμφερόντων.
Έναν πρωθυπουργό που θα σεβαστεί και θα διευκολύνει εκείνους τους ευρωπαϊκούς θεσμούς που σήμερα αγωνίζονται για την αποκατάσταση του κράτους δικαίου στη χώρα.
