Ο ανδρέας παπανδρέου και οι άραβες
Το πρωί της 14ης Ιουνίου του 1985, η πτήση 847 της TWA έκανε την προγραμματισμένη της στάση από το Κάιρο στην Αθήνα, με τελικό προορισμό το Λος Άντζελες. Με το που απογειώθηκε ξανά όμως, λίγο μετά τις 10 το πρωί, δύο ένοπλοι άνδρες αραβικής καταγωγής πήραν τον έλεγχο του αεροπλάνου, διέταξαν την εκτροπή του προς τη Βηρυτό και ακολούθως το Αλγέρι.
Εκεί έθεσαν ως αιτήματά τους την απελευθέρωση ριζοσπαστών σιιτών κρατουμένων από το Κουβέιτ και το Ισραήλ και ξαναπέταξαν προς τη Βηρυτό, όπου δολοφόνησαν τον αμερικανό ναύτη Ρόμπερτ Στέθεμ και έριξαν το πτώμα του στον διάδρομο απογείωσης.
Ακολούθησαν δεκαεπτά μέρες διεθνών διαπραγματεύσεων και μετακινήσεων του σκάφους, στο τέλος των οποίων οι αεροπειρατές θα κέρδιζαν σε αυτά που ζητούσαν, σε μία ταπεινωτική στιγμή για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Δεκαεπτά ημέρες όμως είναι ένα μάλλον μεγάλο διάστημα σε πολιτικό χρόνο, το οποίο οδήγησε σε ένα blame game, ιδίως από πλευράς των ΗΠΑ, που κάποια στιγμή στράφηκε ενάντια στην κυβέρνηση της Ελλάδας.
Ήταν ο ίδιος ο τότε αμερικανός Πρόεδρος Ρόναλντ Ρίγκαν, που ανακοίνωσε από τηλεοράσεως ότι θα απαγορεύσει τις πτήσεις της Ολυμπιακής από Αθήνα προς Νέα Υόρκη.
Σύμφωνα με Τα Νέα της εποχής (20/6/85), μέλος του Κογκρέσου πήγε ένα βήμα παρακάτω, ζητώντας να βομβαρδιστεί(!) το αεροδρόμιο Αθηνών σε αντίποινα για την αεροπειρατεία, ενώ σε άρθρα και τηλεοπτικές εμφανίσεις, διάφοροι -μεταξύ των οποίων κι ένας πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ- έκαναν λόγο για τις σχέσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους αεροπειρατές, τους Παλαιστίνιους και τον ηγέτη της Λιβύης, Μουαμάρ Καντάφι.
Το περίεργο είναι, εντούτοις, ότι επικεφαλής της ελληνικής κυβέρνησης ήταν ένας δυτικοσπουδαγμένος μεγαλοαστός, πρώην διάσημος ακαδημαϊκός στα αμερικανικά πανεπιστήμια και προσωπικός γνώριμος πολλών επιφανών προσωπικοτήτων και insiders στην Ουάσινγκτον.
Από την άλλη, αν εξαιρέσουμε την υποτιθέμενη σχέση του Ανδρέα Παπανδρέου με τους αεροπειρατές, ως προς τους Παλαιστίνιους και τον Καντάφι είχαν -μερικώς έστω- δίκιο.
Δεν είναι σαφές σε ποια ακριβώς στιγμή της σταδιοδρομίας του ο Ανδρέας Παπανδρέου άρχισε να συνδέεται με τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, ούτε αν η πολιτική του στόχευση σε αυτά παρέμεινε σταθερή και αμετάβλητη μέχρι κάποιου σημείου.
Το σίγουρο είναι όμως ότι μπαίνοντας στον ελληνικό αντιδικτατορικό αγώνα με τη δημιουργία του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος το 1968 από την εξορία του στη Σουηδία, είχε ήδη προσανατολιστεί σε έναν διεθνισμό που οπωσδήποτε θα περιελάμβανε και τους αντιαποικιακούς/εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες στη Μέση Ανατολή, τη Λατινική Αμερική και αλλού.
