Κάποια στιγμή πρέπει να συζητήσουμε τι σημαίνει όντως διαπραγμάτευση με την τουρκία που να έχει αποτέλεσμα

Γιατί η Τουρκία επιμένει στον αναθεωρητισμό, παραμένει δηλαδή μια χώρα που θεωρεί ότι ήταν ιστορικά αδικημένη από τον τρόπο που διαμορφώθηκαν τα σύνορα και οι συνθήκες τον περασμένο αιώνα και που πιστεύει ότι χρειάζεται να επικυρωθεί η αναβαθμισμένη ισχύς που θεωρεί ότι έχει.

Γιατί είναι μια χώρα που εξακολουθεί να καταλαμβάνει παράνομα έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας και να προτείνει ως λύση την επικύρωση της διχοτόμησης.

Γιατί είναι μια χώρα που έχει κάνει σαφές ότι αντιλαμβάνεται την εξωτερική πολιτική ως προβολή ισχύος και μάλιστα με πρακτικές όπως η κατάληψη εδάφους άλλης χώρας, όπως κάνει στη Συρία, ή οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στο έδαφος άλλης χώρας, όπως συχνά πυκνά κάνει στο έδαφος του Βορείου Ιράκ.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι για τη χώρα μας η Τουρκία αποτελεί μια απειλή. Ακόμη και εάν αυτό κάποιες φορές θέλουμε να το αρνούμαστε.

Η χώρα μας μπορεί και πρέπει να διαπραγματευτεί με την Τουρκία και το αποτέλεσμα αυτής της διαπραγμάτευσης να είναι μια σχέση ειρηνικής συνύπαρξης με εγγυήσεις ασφάλειας.

Την ίδια ώρα η Τουρκία θα ευνοηθεί από την αλλαγή στο διεθνές τοπίο που φέρνει η δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ. Και αυτό γιατί ο Αμερικανός πρόεδρος δεν είναι οπαδός της αναφοράς στο διεθνές δίκαιο. Η αντίληψή του στηρίζεται στο συσχετισμό δύναμης. Δεν είναι ότι δεν θέλει συμφωνίες. Θεωρεί, όμως, ότι τις συμφωνίες τις επιβάλλεις με τη διαπραγματευτική ισχύ. Αυτό είναι το μάθημα που θεωρεί ότι πήρε από τη θητεία του στις επιχειρήσεις. Γι’ αυτό και χρησιμοποιεί τους δασμούς ως εργαλείο όχι μόνο οικονομικής πολιτικής αλλά και εξωτερικής πολιτικής.

Η Τουρκία θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί αυτή την αλλαγή σελίδας στο διεθνές τοπίο για να επιβάλει την ανάδειξη της σε κάτι μεγαλύτερο από περιφερειακή δύναμη και να προωθήσει τις διεκδικήσεις της ακόμα και αν είναι στο πλαίσιο μιας αναθεωρητικής ατζέντας.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα δεν μπορεί η χώρα μας να απαντήσει απλώς με την επιμονή σε κάποιες αφηρημένες αρχές του διεθνούς δικαίου. Ούτε θα πρέπει να θεωρεί δεδομένο ότι η Τουρκία θα βρεθεί σε μια απομόνωση στην οποία, σε τελική ανάλυση, δεν βρέθηκε ποτέ.

Όχι γιατί δεν είναι σημαντικό να είμαστε μια χώρα που κινείται με βάση το διεθνές δίκαιο. Αλλά γιατί από μόνη της η επίκλησή του δεν αρκεί.

Και αυτό σημαίνει ότι δεν είναι λύση για τη χώρα η αντίληψη ότι δεν συζητάμε ποτέ με την Τουρκία ή ότι ποτέ δεν διαπραγματευόμαστε, ή η διαρκής αναβολή της διαπραγμάτευσης με κριτήριο την αποφυγή του πολιτικού κόστους.