Artemis II, η αποστολή που άλλαξε όσα ξέραμε για τη Σελήνη - Δείτε βίντεο και φωτογραφίες από την προσθαλάσσωσ

Στο πιο μακρινό ταξίδι που έχει επιχειρηρήθηκε ποτέ στο Διάστημα, τέσσερις αστροναύτες – οι Αμερικανοί Ριντ Γουάιζμαν, Βίκτορ Γκλόβερ, Κριστίνα Κόουκ και ο Καναδός Τζέρεμι Χάνσεν – αντίκρισαν την αθέατη πλευρά του φεγγαριού και απαθανάτισαν μια αιθέρια έκλειψη Ηλίου, διαφορετική από αυτές που γνωρίζουμε στη Γη.

Στο πλαίσιο της δεκαήμερης αποστολής, της πρώτης πτήσης γύρω από τη Σελήνη εδώ και πάνω από μισό αιώνα, οι τέσσερις αστροναύτες είχαν την ευκαιρία να συλλέξουν σπάνιες εμπειρίες, όπως οι προσκρούσεις μικρομετεωριτών στο φεγγάρι.

Ωστόσο, το Artemis II δεν πέτυχε απλώς ένα ρεκόρ απόστασης. Η αποστολή αποτελεί την αναγγελία μιας νέας εποχής εξερεύνησης, καθώς η NASA με τις επόμενες αποστολές θα προετοιμάζει το έδαφος για την κατασκευή σεληνιακής βάσης κόστους 20 δισ. δολαρίων έως το 2030, τη στιγμή που η Κίνα σχεδιάζει να στείλει ανθρώπους στη Σελήνη το ίδιο έτος και να κατασκευάσει βάση σε συνεργασία με τη Ρωσία.

Οι αστροναύτες Ριντ Γουάιζμαν, κυβερνήτης της αποστολής Artemis II, και Τζέρεμι Χάνσεν λίγο μετά την προσθαλάσσωση στον Ειρηνικό

Περίπου το ένα πέμπτο της αθέατης πλευράς ήταν φωτισμένο από τον Ήλιο στη διάρκεια του κοντινού περάσματος, μεταξύ άλλων η Ανατολική Θάλασσα (Mare Orientale), ένας κρατήρας διαμέτρου 920 χιλιομέτρων, ο οποίος δημιουργήθηκε από την πρόσκρουση ενός αστεροειδή που έλιωσε τον σεληνιακό μανδύα και άφησε ομόκεντρους κυματισμούς στην επιφάνεια.

Υπενθυμίζεται ότι η κάψουλα προσθαλασσώθηκε χθες, Παρασκευή το βράδυ (τοπική ώρα, ξημερώματα Σαββάτου ώρα Ελλάδας), ακριβώς όπως προέβλεπε το χρονοδιάγραμμα, στα ανοικτά της Καλιφόρνιας, στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Η πτήση Artemis II, που διένυσε συνολικά 1.117.515 χλμ. σε δύο τροχιές γύρω από τη Γη και μια κορύφωση με πτήση κοντά στη Σελήνη σε απόσταση περίπου 252.000 μιλίων, ήταν η πρώτη επανδρωμένη δοκιμαστική πτήση σε μια σειρά αποστολών Artemis που στοχεύουν στην έναρξη προσγειώσεων αστροναυτών στην επιφάνεια της Σελήνης από το 2028.

Η προσθαλάσσωση μεταδόθηκε ζωντανά μέσω βίντεο σε διαδικτυακή εκπομπή της NASA. Ομάδες διάσωσης βρίσκονταν σε ετοιμότητα για να ασφαλίσουν την πλωτή κάψουλα και να ανακτήσουν τα μέλη του πληρώματος.

Στην κορύφωση της πίεσης κατά την επανείσοδο, όπως ήταν αναμενόμενο, η έντονη θερμότητα και η συμπίεση του αέρα σχημάτισαν ένα καυτό περίβλημα από ιονισμένο αέριο ή πλάσμα, που τύλιξε την κάψουλα, διακόπτοντας τις ραδιοεπικοινωνίες με το πλήρωμα για αρκετά λεπτά.

Η ένταση έσπασε όταν αποκαταστάθηκε η επικοινωνία και τα αλεξίπτωτα φάνηκαν να φουσκώνουν από το ρύγχος της κάψουλας που βρισκόταν σε ελεύθερη πτώση, επιβραδύνοντας την κάθοδο της σε περίπου 25 χλμ./ώρα πριν το Orion προσγειωθεί απαλά στο νερό.