Χαρτογράφηση του κινδύνου από την ακραία ζέστη - οι 20 πόλεις που κινδυνεύουν περισσότερο

Το Ελ Νίνιο (El Niño) είναι ένα φυσικό κλιματικό φαινόμενο που χαρακτηρίζεται από την ασυνήθιστη αύξηση της θερμοκρασίας των επιφανειακών υδάτων στον κεντρικό και ανατολικό τροπικό ειρηνικό ωκεανό.

Μια έρευνα από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης χαρτογραφεί τους κινδύνους για 220 μεγαλουπόλεις, εξετάζοντας όχι μόνο τις κλιματικές συνθήκες αλλά και την κοινωνικοοικονομική ευαλωτότητα των κατοίκων τους

Τον Μάιο, η θερμοκρασία παγκοσμίως ήταν 0,5 °C υψηλότερη από τον μέσο όρο της περιόδου 1991-2020. Οι αρχές προειδοποιούν τον πληθυσμό να λάβει τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα, αλλά ποιες πόλεις είναι πραγματικά προετοιμασμένες για αυτό το σενάριο και πόσο εκτεθειμένος μπορεί να είναι ο πληθυσμός τους;

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης χαρτογράφησαν τον κίνδυνο από την ακραία ζέστη σε παγκόσμιο επίπεδο σε πόλεις με πληθυσμό άνω του ενός εκατομμυρίου, λαμβάνοντας υπόψη τρεις βασικούς παράγοντες.

Ο βασικός συντάκτης της μελέτης, Nethmi Jayaratne Kariyawasam, εξήγησε ότι ο κίνδυνος δεν σχετίζεται μόνο με το πόσο υψηλές θα είναι οι θερμοκρασίες.

Σύμφωνα με τον ίδιο, σε αρκετές πόλεις η ακραία ζέστη συνδυάζεται με κοινωνικούς και οικονομικούς παράγοντες που αυξάνουν την ευαλωτότητα των κατοίκων.

Η μελέτη αξιολόγησε 220 μεγαλουπόλεις με πληθυσμό άνω του ενός εκατομμυρίου και ανέδειξε 20 πόλεις (που συγκεντρώνουν συνολικά περισσότερα από 37 εκατομμύρια κατοίκους) με τον υψηλότερο σύνθετο κίνδυνο.

Η ζέστη δεν πλήττει όλους με τον ίδιο τρόπο. Η πυκνή δόμηση, η φτώχεια, η περιορισμένη πρόσβαση σε κλιματισμό, οι ελλείψεις σε υγειονομικές υποδομές μπορούν να μετατρέψουν την ακραία ζέστη σε μαζική απειλή για τη δημόσια υγεία.

Η έκθεση σε κινδύνους είναι ο συνδυασμός της θερμοκρασίας της επιφάνειας του εδάφους, της θερμοκρασίας του αέρα, της υγρασίας, της ταχύτητας του ανέμου και της θερμοκρασίας των επιφανειών που περιβάλλουν ένα άτομο, όπως τοίχοι, δάπεδα και παράθυρα, η οποία ονομάζεται επίσης θερμοκρασία ακτινοβολίας. Αποτελεί τη συνιστώσα με τη μεγαλύτερη διακύμανση, ενώ παρατηρείται κυρίως σε πόλεις κοντά στον ισημερινό και σε θερμές-άνυδρες περιοχές.

Επειδή ο δείκτης αυτός λαμβάνει υπόψη την υγρασία και το θερμικό φορτίο και όχι μόνο τη θερμοκρασία του αέρα, κατατάσσει τις πόλεις των υγρών τροπικών περιοχών σε υψηλές θέσεις, ακόμη και όταν η ένδειξη του θερμομέτρου δεν είναι ακραία.