Ύβρις και περιφρόνηση της πραγματικής λαϊκής βούλησης δεν υπάρχει μόνο στην αμερική…
Ωστόσο, είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι οι ίδιοι που μπορεί να κάνουν ορθές διαπιστώσεις για τον Τραμπ και το πώς κατάφερε να εξαντλήσει το πολιτικό του κεφάλαιο και να βρεθεί σε αυτή τη δεινή θέση, έχουν μια επίμονη απροθυμία -παρά τις οφθαλμοφανείς ομοιότητες- να εξάγουν ανάλογα συμπεράσματα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον τρόπο που έχει φτάσει, είτε θέλει να το παραδεχτεί είτε όχι, στο τέλος μιας πολιτικής διαδρομής ακριβώς εξαιτίας των δικών του επιλογών.
Οι κοινωνίες έχουν κουραστεί από τη διαρκή διάψευση προεκλογικών υποσχέσεων, την εκτίναξη του κόστους ζωής, την υπονόμευση των υποδομών και των μηχανισμών κοινωνικής προστασίας, την άμεση ή έμμεση συμμετοχή σε πολέμους για τους οποίους ποτέ δεν ρωτήθηκε η ίδια η κοινωνία, την περιφρόνηση της δημοκρατίας και της λαϊκής βούλησης από κυβερνήτες που θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς ποτέ να λογοδοτούν.
Αυτό είναι που γεννά ισχυρά αιτήματα πολιτικής αλλαγής, με την έννοια όχι απλώς της εναλλαγής διαχειριστών της ίδιας πολιτικής, αλλά της εφαρμογής πολιτικών που να αναλογούν στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες για αξιοπρεπή εργασία, αμοιβή και στέγη, για δημόσια αποτελεσματικά συστήματα υγείας και παιδείας, για πραγματική ασφάλεια (και όχι απλώς αστυνομική καταστολή) και για έναν κόσμο πιο ειρηνικό, με συγκρούσεις που επιλύονται με διπλωματικές λύσεις αντί για τη σημερινή διαχείριση της αποσταθεροποίησης και της έντασης.
Η χώρα μας δεν είναι έξω από αυτή την τάση που βλέπουμε σε διάφορες περιοχές και σημεία του πλανήτη και που, επιμένω, είναι ελπιδοφόρα, αρκεί να δημιουργηθούν γερά αναχώματα ώστε να μην επιτραπεί στην Άκρα Δεξιά ή τον νεοφασισμό να κερδίσουν την εκπροσώπηση της κοινωνικής δυσαρέσκειας.
