Οχιά: επικινδυνότητα και οδηγίες προστασίας - η κατάσταση της υγείας των παιδιών που δαγκώθηκαν στον μαραθώνα

Η οχιά και η συμπεριφορά της βρέθηκαν ξανά στο επίκεντρο, με αφορμή το σημερινό περιστατικό στον Μαραθώνα όπου δύο ανήλικα αδέρφια δαγκώθηκαν στην αυλή του σπιτιού τους.

Η κατάστασή τους κρίνεται σταθερή, ενώ η ιατρική τους εικόνα είναι ικανοποιητική και δεν έχει χρειαστεί η διασωλήνωσή τους. Μιλώντας στο MEGA, ο υφυπουργός Υγείας, Μάριος Θεμιστοκλέους, εμφανίστηκε καθησυχαστικός.

Όπως ξεκαθάρισε, η νοσηλεία στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας γίνεται καθαρά για προληπτικούς λόγους, προκειμένου να υπάρχει συνεχής και στενή παρακολούθηση των ζωτικών σημείων, επισημαίνοντας ότι μέχρι αυτή την ώρα δεν έχει καταγραφεί απολύτως καμία ιατρική επιπλοκή.

Παράλληλα, ο υφυπουργός σημείωσε ότι η ιατρική πορεία των δύο αδερφών εξελίσσεται απόλυτα ομαλά.

Είναι χαρακτηριστικό πως το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας ανταποκρίθηκε άμεσα στον αντιοφικό ορό που του χορηγήθηκε. Ως εκ τούτου, δεν κρίθηκε καν αναγκαία η εισαγωγή του στην Εντατική, με την παραμονή του στο νοσοκομείο να συνεχίζεται υπό απλή, αλλά αυστηρή ιατρική επιτήρηση.

Η ελληνική ερπετοπανίδα περιλαμβάνει πέντε διαφορετικά είδη οχιάς, τα οποία κατανέμονται σε ποικίλες γεωγραφικές ζώνες, διατηρώντας το καθένα τα δικά του μορφολογικά χαρακτηριστικά. Η πιο κοινή είναι η κερασφόρος οχιά, η οποία εντοπίζεται στην ηπειρωτική χώρα και σε αρκετά νησιά. Η ενδημική οχιά της Μήλου συναντάται αποκλειστικά στο δυτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων (Μήλος, Κίμωλος, Πολύαιγος, Σίφνος) και προστατεύεται αυστηρά. Η οθωμανική οχιά ενδημεί στη Θράκη και στο ανατολικό Αιγαίο, ενώ σε μεγαλύτερα υψόμετρα της βόρειας Ελλάδας διαβιοί ο αστρίτης. Τέλος, η ελληνική οχιά (νανόαστριτης) αποτελεί ένα σπάνιο είδος που περιορίζεται στις αλπικές ζώνες της οροσειράς της Πίνδου.

Το δηλητήριο των ευρωπαϊκών οχιών είναι κυρίως αιμοτοξικό, προκαλώντας καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων και τοπικό οίδημα. Σε περίπτωση που συμβεί δάγκωμα από οχιά, η επιστημονική κοινότητα απορρίπτει κατηγορηματικά παρωχημένες πρακτικές, όπως το σκίσιμο της πληγής ή η χρήση ίσχαιμου περίδεσης. Η μοναδική ενδεδειγμένη αντιμετώπιση είναι η διατήρηση της ψυχραιμίας, η απόλυτη ακινητοποίηση του θύματος για την αποφυγή της ταχείας εξάπλωσης της τοξίνης, και η άμεση διακομιδή στον πλησιέστερο υγειονομικό σταθμό για τη χορήγηση αντιοφικού ορού.