Η χώρα χρειάζεται πορεία αλλαγής και όχι απλώς μέτρα ανακούφισης

Παραδοσιακά στη διάρκεια της ΔΕΘ τα κόμματα συναγωνίζονται σε παροχές και υποσχέσεις, ιδίως όταν πρόκειται για προεκλογική περίοδο.

Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχει μια βάση στην επιλογή μιας τέτοιας τακτικής. Τα νοικοκυριά έχουν φτάσει σε οριακό σημείο και είναι πρόθυμα να σταθμίσουν κάθε συγκεκριμένο μέτρο που θα υπόσχεται κάποια οικονομική ανακούφιση.

Μόνο που αυτό που ολοένα και περισσότερο κυριαρχεί στη σκέψη των πολιτών δεν είναι απλώς το πόσα θα πάρουν βραχυπρόθεσμα. Σε τελική ανάλυση, γνωρίζουν ότι σύντομα θα εξαλείψει την όποια αξία τους ο πληθωρισμός που, εάν πιστέψουμε τη Eurostat, εξακολουθεί να είναι υψηλότερος του μέσου όρου της Ευρωζώνης.

Αυτό που αναζητούν οι πολίτες είναι να αισθανθούν ξανά ότι η χώρα παίρνει μια κατεύθυνση που τους περιλαμβάνει και που μεσοπρόθεσμα θα τους φέρει σε καλύτερη θέση.

Δεν περιμένουν στον βραχύ χρόνο να γίνουν θαύματα. Αλλά, δεν αντέχουν και μια συνθήκη όπου απλώς θα τα βγάζουν πέρα μήνα τον μήνα και όπου ορατό ενδεχόμενο τα παιδιά τους να ζήσουν κάποτε καλύτερα από αυτούς δεν υπάρχει.

Γι’ αυτό και εάν πρόκειται να κρατήσω κάτι από την παρουσίαση του οικονομικού προγράμματος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας, αυτό δεν θα είναι το ύψος των μέτρων, 7,4 δισ., όσο το γεγονός ότι παραπέμπουν σε μια διαφορετική πορεία για τη χώρα.

Σαφώς και δεν υποτιμώ τις συγκεκριμένες δεσμεύσεις που αναλαμβάνει, όπως είναι η μείωση του ΦΠΑ στα βασικά είδη διατροφής και υγιεινής, ένα μέτρο αυτονόητο που η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να εφαρμόσει, η κατάργηση της συμμετοχής στα φάρμακα που θα ανακουφίσει τους συνταξιούχους, τα 500 ευρώ τον μήνα για κάθε παιδί που σπουδάζει μακριά από τον τόπο κατοικίας του, και τα μέτρα για προσιτή κατοικία.

Όμως, είναι σημαντικότερο ότι ανοίγει τη συζήτηση για το παραγωγικό μοντέλο και το αύριο της χώρας. Ότι μιλάει για συγκεκριμένους κλάδους που πρέπει να προκριθούν και σε αυτούς να επικεντρωθεί η βιομηχανική πολιτική. Ότι υπογραμμίζει την ανάγκη της υψηλής προστιθέμενης αξίας ως βασικό κριτήριο για την ιεράρχηση τομέων επένδυσης. Ότι αντιλαμβάνεται ότι χρειάζεται μια πολιτική αύξησης της παραγωγικότητας αντί για την αδιέξοδη επιμονή να κρατηθεί σε χαμηλά επίπεδα το κόστος εργασίας. Ότι βάζει στο επίκεντρο ένα σχέδιο για καθαρότερη, φθηνότερη και ασφαλέστερη ενέργεια.

Άλλωστε, το στοιχείο της εντιμότητας δεν είναι κάτι που αφορά γενικά την ηθική στην πολιτική. Στην πραγματικότητα, αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο μιας οικονομικής ανάπτυξης που έχει δυναμισμό, προοπτική και θέτει στο επίκεντρο τον άνθρωπο.

Όλα αυτά αναδεικνύουν και μια ακόμη πρόκληση που αφορά το μέλλον της χώρας: το να γίνουμε όντως Ευρώπη. Γιατί όσο και εάν η κυβέρνηση προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι η πιο ευρωπαϊκή που υπήρξε, στην πραγματικότητα ο στόχος της πραγματική σύγκλισης με την Ευρώπη έχει ξεχαστεί. Η χώρα είναι στο περιθώριο των εξελίξεων και στον πάτο των δεικτών στην Ευρώπη. Το να γίνουμε μια πραγματικά ευρωπαϊκή χώρα απαιτεί μια αλλαγή ρότας και ένα βαθύ οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμικό μετασχηματισμό.