Θέλετε καλύτερο μισθό; αυτές είναι οι πόλεις στις οποίες πρέπει να μεταναστεύσετε για καλύτερες αμοιβές

Όταν ένας εργαζόμενος σκέφτεται να μεταναστεύσει –είτε μέσα στη χώρα του είτε στο εξωτερικό- ένα από τα στοιχεία που βαρύνουν περισσότερο στην απόφασή του είναι οι αμοιβές. Θέλει να φύγει από τον τόπο όπου ζει για να βελτιώσει τις συνθήκες της ζωής του και να εξασφαλίσει ένα καλύτερο εισόδημα.

Όπως επισημαίνει ο Economist, εργαζόμενοι που αναζητούν καλύτερες αμοιβές, ξεκινούν συνήθως συγκρίνοντας τους μέσους μισθούς. Και τα στοιχεία αυτά εξαρτώνται από δύο δυνάμεις.

Μια πόλη μπορεί να προσελκύσει εξειδικευμένους ανθρώπους που θα κέρδιζαν πολλά όπου κι αν ζούσαν. Μια άλλη μπορεί να αυξάνει τις αμοιβές για σχεδόν όλους. Και αυτό το επιτυγχάνεται μέσω της συσσώρευσης που ενισχύει την παραγωγικότητα. Για τον Economist, ένας μελλοντικός μετανάστης θα πρέπει να στοχεύει σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία πόλης.

Ο Γκαουράβ Κάνα και οι συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο μελέτησαν το ιστορικό εργασίας πάνω από 500 εκατομμυρίων ανθρώπων, μέσω της πλατφόρμας σταδιοδρομίας LinkedIn. Στόχος τους ήταν να αποσαφηνίσουν την επίδραση δύο μεταβλητών στις αμοιβές: του τόπου και του ατόμου. Για τον σκοπό αυτό, παρακολούθησαν τους υπαλλήλους γραφείου καθώς μετακινούνται σε διάφορες πόλεις, ώστε να εξηγήσουν πώς οι αμοιβές εξαρτώνται από τον τόπο εργασίας.

Όταν αναφερόμαστε σε μετανάστευση στο εξωτερικό, και μετά την προσαρμογή για την αγοραστική δύναμη και τον πληθωρισμό, ο τόπος ευθύνεται για το 93% αυτού του χάσματος.

Παράδειγμα η πρωτεύουσα του Λίχτενσταϊν, Βαντούζ. Εκεί, οι αμοιβές είναι πραγματικά πολύ ικανοποιητικές. Αν και η διαβίωση σε μια πόλη (ουσιαστική χωριό) 6.000 κατοίκων σε μια χώρα με έκταση μόλις 160,5 τ.μ. μπορεί να αποθαρρύνει ορισμένους μετανάστες. Υψηλά στον δείκτη ασφαλίστρων τοποθεσίας για καλές αμοιβές τείνουν να βρίσκονται μεγάλες, πυκνοκατοικημένες και βιομηχανικά ποικιλόμορφες πόλεις με πολλές ευκαιρίες εργασίας. Παράδειγμα, το Σαν Φρανσίσκο και η Νέα Υόρκη.

Στις πλούσιες χώρες, οι πόλεις με μεγάλα ασφάλιστρα τοποθεσίας είναι συνήθως και αυτές με τους υψηλότερους μέσους μισθούς, επομένως οι εργαζόμενοι που κυνηγούν αμοιβές καταλήγουν σε οικονομικά αποδοτικά μέρη.

Στις πιο φτωχές χώρες, αυτό λειτουργεί διαφορετικά. Παράδειγμα η Ινδία. Όταν οι Ινδοί συρρέουν σε μεγάλες πόλεις με υψηλούς μισθούς, όπως η Μπανγκαλόρ, πολλοί καταλήγουν με μικρά ασφάλιστρα αμοιβών. Οι μεγαλύτερες μισθολογικές αυξήσεις εντοπίζονται στις μικρότερες πόλεις που περιβάλλουν πόλεις όπως η Μπανγκαλόρ. Γιατί; Επειδή απολαμβάνουν τα οφέλη της συσσώρευσης εισοδήματος, χωρίς να υποφέρουν από την έλλειψη στέγασης, την έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος και την κυκλοφοριακή συμφόρηση.

Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τις εταιρείες που αναπτύσσονται σε πλούσιες και πιο φτωχές χώρες. Στην Αμερική, οι πιο παραγωγικές εταιρείες, οι οποίες προσφέρουν ευκαιρίες για αυξήσεις στις αμοιβές, είναι σε θέση να αναπτυχθούν και να απασχολήσουν περισσότερους εργαζόμενους. Στις χώρες με χαμηλότερο εισόδημα, συχνά αντιμετωπίζουν τα ίδια εμπόδια με τους εργαζόμενους. Δηλαδή, η απασχόληση μετατοπίζεται σε λιγότερο αποδοτικές εταιρείες που προσλαμβάνουν περισσότερους ανθρώπους αλλά τους πληρώνουν λιγότερο.

Οι συγγραφείς της έρευνας υπολογίζουν ότι εάν οι πιο παραγωγικές πόλεις της Ινδίας μπορούσαν να φιλοξενήσουν το ίδιο ποσοστό εργαζομένων με την Αμερική, οι μέσοι μισθοί θα αυξάνονταν κατά 2,3% σε όλη τη χώρα.