Η ελλάδα του 2030, με υποδομές του… 2000

Στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας, ένα από τα μεγαλύτερα της χώρας, οι μαθητές κάνουν ξανά τηλεκπαίδευση, θυμίζοντας τις καταστροφικές μέρες της πανδημίας, γιατί στο σχολικό συγκρότημα υπάρχει έντονη μυρωδιά αερίου και υπάρχει κίνδυνος να υπάρχει πρόβλημα με την εγκατάσταση του φυσικού αερίου, η οποία έχει πολλά χρόνια να επανεξεταστεί, την ώρα που αναζητείται το ποιος ακριβώς έχει ποια ευθύνη και πότε έπρεπε να παρέμβει.

Όχι πολύ μακριά, στην Κυψέλη, ένα από τα μεγαλύτερα έργα σε εξέλιξη, αυτό της επέκτασης του Μετρό, έχει σταματήσει, γιατί πολύ απλά δεν είχαν γίνει οι σωστές προκαταρκτικές μελέτες και δεν είχαν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα, ώστε η διαδικασία κατασκευής των σηράγγων να μη θέσει σε κίνδυνο τα υπερκείμενα κτίρια.

Οι πρώτες μεγάλες νεροποντές και κακοκαιρίες έχουν ξεκινήσει και πάλι βλέπουμε ρέματα να ξεχειλίζουν και δρόμους να καταστρέφονται, παρά τις αλλεπάλληλες εγγραφές κονδυλίων για αντιπλημμυρικά στους σχετικούς προϋπολογισμούς.

Η σχολική χρονιά κλείνει τον πρώτο μήνα της και ήδη έχουμε τις πρώτες ειδήσεις για σοβάδες που πέφτουν, υπενθυμίζοντας το πρόβλημα με τα γερασμένα σχολικά κτίρια.

Στη Λάρισα συνεχίζεται μια δίκη, που γίνεται για τη μεγαλύτερη σιδηροδρομική τραγωδία της χώρας και μία από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη, που συνέβη κατά βάση γιατί η κυβέρνηση δεν είχε φροντίσει να ολοκληρωθούν τα έργα που εάν είχαν γίνει δεν θα είχαν βρεθεί δύο τρένα να κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση στην ίδια γραμμή.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό. Σε πολλές χώρες οι υποδομές γερνάνε, έχουν προβλήματα εμφανίζουν φθορές. Αυτό το βλέπουμε και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Το τι πρέπει να γίνει είναι γνωστό, όμως γνωστό είναι και το ύψος του κόστους, που τα κράτη, εθισμένα σε πολιτικές λιτότητας αποφεύγουν συστηματικά να αναλάβουν. Η ιδιωτικοποίηση των υποδομών προβάλλεται ως λύση, μόνο που κανείς δεν θέλει να αναλάβει και το επιπλέον κόστος.

Μάλιστα, πολλές φορές το πιο δύσκολο πεδίο στο να βρεθούν οι απαραίτητες χρηματοδοτήσεις είναι αυτές που αφορούν τη συντήρηση και αναβάθμιση υποδομών, ιδίως σε εγκαταστάσεις μαζικής χρήσης, όπως είναι σχολεία ή πανεπιστημιακά κτίρια. Και βέβαια μπορεί η κυβέρνηση να πανηγυρίζει όταν εξασφαλίζει σημαντικές  ιδιωτικές χορηγίες για τέτοια έργα – και προφανώς κανείς δεν μπορεί να έχει αντίρρηση για τέτοιες πρωτοβουλίες – αλλά οι υποδομές της χώρας δεν μπορούν να εξαρτώνται από την ιδιωτική χορηγία, αλλά να είναι βασική προτεραιότητα της λειτουργίας του κράτους.

Με αποτέλεσμα την ώρα που υποτίθεται ότι η ανθεκτικότητα είναι η λέξη κλειδί της εποχής και αυτό με το οποίο θα έπρεπε πρώτα από όλα να ασχολούμαστε, στην πράξη να βλέπουμε υποδομές να είναι σε όλο και χειρότερη κατάσταση.