Δεν είναι παράλογο οι άνθρωποι να θέλουν έναν πιο δίκαιο κόσμο

Εάν υπάρχει ένα ζήτημα στο οποίο η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει υπάρξει όντως ιδεολογικά συνεπής είναι ότι ποτέ δεν υποκρίθηκε ότι επιδιώκει να κάνει την ελληνική κοινωνία πιο δίκαιη.

Αναφέρομαι σε κάτι πολύ συγκεκριμένο: το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση είναι συνεπής ως προς τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία της, που βασική πλευρά έχει ότι δεν πρέπει οι κυβερνήσεις να επιδιώκουν την κοινωνική δικαιοσύνη.

Σύμφωνα με αυτή την ιδεολογία δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα εάν μια κοινωνία, ή ο κόσμος συνολικά, γίνεται πιο άνισος και η απόσταση ανάμεσα στον πλούτο και τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας ολοένα και μεγαλώνει. Για την ακρίβεια θεωρεί ότι η δυνατότητα να μεγαλώνει ο πλούτος στη μία πλευρά, είναι κίνητρο για επενδύσεις, που στο τέλος βελτιώνουν και τη θέση όσων δεν ανήκουν στη μειοψηφία του πλούτου.

Η θεωρία ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με την υπερσυσσώρευση πλούτου σε μια απειροελάχιστη μειοψηφία, γιατί στο τέλος και η κοινωνία θα απολαύσει τα αγαθά της ανάπτυξης στην πραγματικότητα δεν στέκει.

Ακόμη χειρότερα, αυτός ο πλούτος σημαίνει δύναμη, σημαίνει εξουσία, και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε με το πώς άνθρωποι σαν τον Έλον Μασκ θεωρούν ότι μπορούν να υπαγορεύσουν και πολιτικές, ακόμη και εάν αυτές είναι εξόφθαλμα ακροδεξιές.

Και όσο και εάν προσπαθούν να μας πείσουν ότι ζούμε σε μια εποχή γενικευμένου κυνισμού και άμετρου ατομισμού ο αγώνας ενάντια στην αδικία παραμένει πραγματικό αίτημα στην εποχή μας. Και υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που έχουν κουραστεί από αυτό τον κυνισμό και θέλουν να στρατευτούν στη διεκδίκηση δικαιοσύνης. Και αυτή η στράτευση μπορεί να είναι παράγοντας που θα διαμορφώσει διαφορετικό πολιτικό σχηματισμό.

Γιατί αυτό που υποτιμούν οι επικοινωνιολόγοι είναι η αποτελεσματικότητα που μπορεί να έχουν άνθρωποι που κινητοποιούνται όχι από συμφέρον, αλλά από την επιθυμία τους να κάνουν τον κόσμο καλύτερο.