Μέρες ξεσηκωμού

Όποιος νομίζει ότι όσα συνέβησαν στη Γαλλία, με τις πρωτοφανούς μαζικότητας διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις με την αστυνομία είναι απλώς κάποια γαλλική ιδιαιτερότητα απλώς δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς συμβαίνει στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Το ίδιο ισχύει, προφανώς, και για όσους αυτή τη στιγμή σπεύδουν κυρίως να δώσουν έμφαση στις καταστροφές ή τους βανδαλισμούς, για να υποστηρίξουν ότι αυτό που συμβαίνει είναι απλώς μια έκρηξη παραβατικότητας, την ώρα βέβαια που δεν έχουν να πουν λέξη για την ωμή αστυνομική βία που ρίχνει λάδι στη φωτιά.

Γιατί αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία είναι έκφραση ενός πανευρωπαϊκού προβλήματος. Άλλωστε, δεν συμβαίνει μόνο στη Γαλλία: είχαμε μεγάλες κινητοποιήσεις στην Ισπανία γύρω από τη στεγαστική κρίση και η γειτονική Αλβανία συγκλονίζεται από μεγάλες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλες αυτές τις κινητοποιήσεις πρωταγωνιστεί η νεολαία. Είναι η κοινωνική κατηγορία που αυτή τη στιγμή είναι στο στόχαστρο και πληρώνει το μεγαλύτερο τίμημα από όλες τις άλλες κοινωνικές κατηγορίες.

Σε αυτό το φόντο είναι που η Ευρώπη αυτή τη στιγμή επενδύει στους αμυντικούς εξοπλισμούς και σκοπεύει να μεταφέρει πόρους από το κοινωνικό κράτος στην άμυνα. Κάτι που απλώς θα δημιουργήσει ακόμη περισσότερα κοινωνικά προβλήματα και που συνεπάγεται μεγάλους κινδύνους.

Αυτή τη στιγμή οι κυβερνήσεις είναι τελείως αμήχανες απέναντι σε αυτή την κατάσταση, πρωτίστως γιατί δεν περνάει καν από το μυαλό τους μια διαφορετική πολιτική που θα απαντάει σε υπαρκτά προβλήματα και κοινωνικές ανάγκες και θα μειώσει την κοινωνική ανασφάλεια που αυτή τη στιγμή κυριαρχεί στις κοινωνίες.

Για αυτό τον λόγο και όλο αυτό το σύστημα όχι μόνο δεν μπορεί να σκεφτεί ότι μπορούν να υπάρξουν εναλλακτικές, αλλά και επιδίδεται στη συκοφάντηση εκείνων των ρευμάτων και των πολιτικών που σήμερα επιμένουν ότι όχι μόνο μπορεί να υπάρξει μια εναλλακτική πολιτική, αλλά μπορεί να είναι και εφικτή και να συνδυάζει την ανάπτυξη με την κοινωνική δικαιοσύνη.