←
Τέσσερις δεκαετίες από την ιστορική σύνοδο του ρέικιαβικ η ιστορία επαναλαμβάνεται αλλά αυτή τη φορά έχει… «δρ

Τέσσερις δεκαετίες από την ιστορική σύνοδο του ρέικιαβικ η ιστορία επαναλαμβάνεται αλλά αυτή τη φορά έχει… «δρ

Χρόνος ανάγνωσης: 3 λεπτά
Κοινοποίηση Tweet

Σαράντα χρόνια μετά την διπλωματική μονομαχία του Ρόναλντ Ρίγκαν και του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας, που μείωσαν τις πυρηνικές εντάσεις στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι προβολείς της παγκόσμιας διπλωματίας στρέφονται σε ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό: στους γυάλινους ουρανοξύστες, της Σενζέν.

Σαράντα χρόνια μετά την ιστορική σύνοδο του Ρέικιαβικ, η παγκόσμια διπλωματία μεταφέρεται στη Σενζέν της Κίνας, όπου οι ηγέτες των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Κίνας επιχειρούν να διαχειριστούν το νέο πολυπολικό τοπίο

Όπως ο Ρίγκαν το 1986 οραματίστηκε έναν κόσμο απαλλαγμένο από τη δαμόκλειο σπάθη των βαλλιστικών πυραύλων έτσι και ο Ντόναλντ Τραμπ προσέρχεται στη Σενζέν με την φιλοδοξία να υπογράψει μια ιστορική συμφωνία ελέγχου των πυρηνικών εξοπλισμών.

Η κινεζική θέση είναι σαφής: ας μειώσουν πρώτα δραστικά τα δικά τους οπλοστάσια Ουάσιγκτον και Μόσχα προτού καλέσουν το Πεκίνο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Η τριμερής της Σενζέν, σύμφωνα με την ανάλυση της Washingtonpost, αποτελεί μια λεπτή άσκηση ισορροπίας ανάμεσα σε τρεις ηγέτες με αποκλίνουσες στρατηγικές επιδιώξεις:

Ο Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει απτά, θεαματικά αποτελέσματα. Πέρα από το πυρηνικό ζήτημα, η αμερικανική πλευρά φέρνει στο τραπέζι την κρίση στη Μέση Ανατολή και τον πόλεμο με το Ιράν, πιέζοντας Μόσχα και Πεκίνο να συνδράμουν σε μια διπλωματική εκτόνωση που θα αναγκάσει την Τεχεράνη σε υποχωρήσεις.

Ο Σι Τζινπίνγκ αξιοποιεί τον ρόλο του οικοδεσπότη για να προβάλει την Κίνα ως τον κατεξοχήν εγγυητή της παγκόσμιας σταθερότητας και του ελεύθερου εμπορίου. Απέναντι στον αμερικανικό προστατευτισμό και τους δασμούς, ο Κινέζος πρόεδρος προτάσσει την ανάγκη διασύνδεσης των παγκόσμιων εφοδιαστικών αλυσίδων -κρατώντας παράλληλα το ισχυρό χαρτί των σπάνιων γαιών- και επιδιώκει να θέσει κανόνες στον τεχνολογικό ανταγωνισμό χωρίς να θυσιάσει τη στρατηγική αυτονομία της χώρας του.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν χρησιμοποιεί την παρουσία του στη Σενζέν ως διπλωματικό θρίαμβο απέναντι στη Δύση, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι η Ρωσία κάθε άλλο παρά απομονωμένη είναι. Για το Κρεμλίνο, η συζήτηση περί πυρηνικού ελέγχου δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από το ουκρανικό μέτωπο και το πάγιο αίτημα για άρση των δυτικών κυρώσεων.

Στη διπλωματία του 2026, περιγράφει ακριβώς το αδιέξοδο της Σενζέν: όταν οι ισορροπίες παύουν να είναι διμερείς, κάθε κίνηση του ενός προκαλεί απρόβλεπτες αντιδράσεις στους άλλους δύο. Αν οι ΗΠΑ μειώσουν τις πυρηνικές κεφαλές τους για να καθησυχάσουν τη Ρωσία, ανησυχούν ότι αφήνουν χώρο στην Κίνα να τις φτάσει. Αν η Κίνα δεχθεί περιορισμούς, φοβάται ότι χάνει την αποτρεπτική της ικανότητα απέναντι στην Ουάσιγκτον.

Παράλληλα, η καθιέρωση απευθείας στρατιωτικών γραμμών επικοινωνίας και η αμοιβαία προειδοποίηση για δοκιμές βαλλιστικών πυραύλων μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνου θα αποτελούσαν ένα πρώτο, αναγκαίο δίχτυ ασφαλείας.