Μετά από μια οκταετία μια κυβέρνηση κρίνεται από το έργο της και όχι τις υποσχέσεις της

Ο πολιτικός χρόνος έχει ορισμένες αδυσώπητες πλευρές. Μια από αυτές είναι όταν για μια κυβέρνηση έρχεται η στιγμή, που όσο και εάν προσπαθεί να στρέψει την προσοχή της κοινής γνώμης προς το μέλλον που υποτίθεται ότι θα είναι καλύτερο, έχει βρεθεί τόσο πολλά χρόνια στην εξουσία ώστε να το βλέμμα όλων αναγκαστικά να στρέφεται προς αυτά που έχει κάνει (και αυτά που υποσχέθηκε ότι θα κάνει αλλά δεν έκανε).

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει φτάσει σε αυτό το σημείο ακριβώς. Κυβερνά εδώ και πάνω από επτά χρόνια και εάν ισχύουν οι πρωθυπουργικές δεσμεύσεις, όταν οι πολίτες βρεθούν στα παραβάν των εκλογικών τμημάτων θα έχει συμπληρώσει μία οκταετία.

Μία οκταετία δεν είναι λίγος χρόνος. Αντιθέτως, είναι επαρκής χρόνος, ώστε ένας πολίτης να σχηματίσει σαφή εικόνα για το τι μπορεί και δεν μπορεί, τι θέλει και τι δεν θέλει να κάνει μια κυβέρνηση και ένας πρωθυπουργός.

Είναι, επίσης, αρκετός χρόνος ώστε μια κυβέρνηση, εάν το θέλει φυσικά, να αλλάξει τη χώρα. Προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι εδώ και οκτώ χρόνια αυτή η κυβέρνηση καθορίζει πολλές όψεις της καθημερινότητας των πολιτών. Και κρίνεται για αυτό.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να παρακάμψει αυτήν την ετυμηγορία της πραγματικότητας με τρεις τρόπους.

Ο ένας είναι να παρουσιάσει μια μαγική εικόνα. Αυτό παίρνει τη μορφή ενός βομβαρδισμού με επιλεγμένες στατιστικές, που προσπαθούν να πείσουν τους πολίτες ότι τα πράγματα είναι καλύτερα. Συνήθως είναι στατιστικές που παρουσιάζουν τη βελτίωση σε σχέση με το 2019 ή το 2018. Πάντα αναφέρονται με αθροιστικό τρόπο, αποφεύγοντας τη σύγκριση με το πόσο βελτιώθηκαν τα πράγματα σε άλλες χώρες (όπου βελτιώθηκαν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό), επιλέγοντας συνήθως ονομαστικές και όχι πραγματικές αυξήσεις, και βεβαίως διαρκώς υποτιμώντας την παράλληλη τρομακτική αύξηση του κόστους ζωής και των κοινωνικών ανισοτήτων.

Η προσπάθεια αυτή είναι καταδικασμένη ούτως ή άλλως σε αποτυχία, ακριβώς επειδή οι πολίτες δεν κατοικούν σε ένα σύμπαν στατιστικών, αλλά σε ένα σύμπαν που περιλαμβάνει το σπίτι τους, το ενοίκιο, το κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος, το αυτοκίνητό τους και το κόστος της βενζίνης, το σουπερμάρκετ και πόσο πληρώνουν, τα εισιτήρια για να πάνε διακοπές και το κόστος να νοικιάσουν ένα δωμάτιο.