Η εξομολόγηση του ανιψιού του ντερτιλή: ήταν ο θείος μου. με αγαπούσε πραγματικά. ήταν δολοφόνος
Υπάρχουν ιστορικές μορφές που στα σχολικά βιβλία και στη συλλογική μνήμη καταγράφονται αποκλειστικά με τα πιο μελανά χρώματα: ως πρωταγωνιστές μιας στυγνής δικτατορίας, ως σύμβολα βίας και αυταρχισμού.
Σε μια σπάνια και βαθιά ανθρώπινη εξομολόγηση, ο Πάνος Σουβαλιώτης, ανιψιός του διαβόητου χουντικού αξιωματικού Νικόλαου Ντερτιλή, μοιράζεται το ασήκωστο βάρος της διπλής ταυτότητας ενός ανθρώπου που υπήρξε ταυτόχρονα στοργικός θείος και αδίστακτος δολοφόνος.
Συμπληρώνονται 53 χρόνια από εκείνη τη φρικτή νύχτα του Νοεμβρίου του 1973, όταν τα τανκς της χούντας εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο. Στην πρώτη γραμμή της καταστολής της φοιτητικής εξέγερσης βρισκόταν ο Νικόλαος Ντερτιλής.
Όπως υπενθυμίζει ο ανιψιός του, ήταν εκείνος που οδήγησε το τάγμα των αρμάτων μάχης στην πανεπιστημιούπολη, γκρεμίζοντας την ιστορική πύλη, και άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως κατά των φοιτητών.
Μάλιστα, όπως αναφέρεται την περιγραφή του, ο θείος του φέρεται να καυχήθηκε στον οδηγό του για την ευστοχία του.
Από τη μια πλευρά βρίσκεται η σκληρή πολιτική και ιστορική πραγματικότητα· από την άλλη, οι προσωπικές αναμνήσεις ενός παιδιού.
Ο Ντερτιλής πέθανε στη φυλακή πριν από περίπου δώδεκα χρόνια, χωρίς ποτέ να μετανοήσει για τις πράξεις του.
Το πιο συγκλονιστικό κομμάτι αυτής της ιστορίας διαδραματίζεται στις επισκέψεις Σουβαλιώτη στην Αθήνα. Ακόμη και σήμερα, κάθε φορά που βρίσκεται στην ελληνική πρωτεύουσα στέκεται μπροστά στην κατεστραμμένη πύλη του Πολυτεχνείου — η οποία έχει μετατραπεί σε ζωντανό μνημείο.
