←
Financial times: η ευρώπη πρέπει να μιλήσει με την ρωσία

Financial times: η ευρώπη πρέπει να μιλήσει με την ρωσία

Χρόνος ανάγνωσης: 3 λεπτά
Κοινοποίηση Tweet

Ο Σάιμον Γκας, πρόεδρος της Μεικτής Επιτροπής Πληροφοριών υπό τους Τερέζα Μέι, Μπόρις Τζόνσον και Ρίσι Σούνακ μιλώντας στους Financial Times για τον πόλεμο ανάμεσα στην Ουκρανία και την Ρωσία, ζήτησε από την Ευρώπη να συνομιλήσει με την Ρωσία.

Όπως περιγράφει το 1983 ήταν μια επικίνδυνη χρονιά, όπου οι Σοβιετικοί ηγέτες πίστευαν ότι η έντονη αντικομμουνιστική ρητορική του προέδρου Ρόναλντ Ρέιγκαν ενδέχεται να σήμαινε προθυμία να ξεκινήσει πόλεμο. Τον Σεπτέμβριο, εντόπισαν κάτι που έμοιαζε με εκτόξευση διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων από τις ΗΠΑ.

Ευτυχώς, ένας Σοβιετικός αξιωματικός ο Στάνισλαβ Πετρόφ πόνταρε ή όπως γράφει αποφάσισε ότι πιθανότατα επρόκειτο για σφάλμα του συστήματος και απέτρεψε μια πυρηνική αντεπίθεση που θα σήμανε το τέλος του κόσμου όπως τον γνωρίσαμε.

Πάνω από τέσσερις δεκαετίες αργότερα, το φάντασμα του πολέμου μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης έχει ξαναεμφανιστεί. Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, δηλώνει ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι για ρωσική επίθεση μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια. Αντίστοιχα, η Ρωσία είναι πεπεισμένη ότι τα μέλη του ΝΑΤΟ συμμετέχουν ενεργά στις εχθροπραξίες στην Ουκρανία.

Ωστόσο, αυτά τα απαραίτητα μέτρα δεν θα μειώσουν επαρκώς τον μικρό, αλλά όχι αμελητέο, κίνδυνο ενός αμοιβαία καταστροφικού πολέμου με τη Ρωσία. Η αύξηση των αμυντικών δαπανών μπορεί να συμβάλει στην αποτροπή του ρωσικού τυχοδιωκτισμού. Όμως, η αποτροπή δεν περιορίζεται απλώς σε ισχυρότερες ένοπλες δυνάμεις. Τα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ πρέπει να καταβάλλουν τόση προσπάθεια για την αποφυγή του πολέμου όση και για την προετοιμασία γι’ αυτόν.

Πολλά από τα προστατευτικά μέτρα που υπήρχαν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου έχουν πλέον καταργηθεί. Οι συμφωνίες ελέγχου των όπλων είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Η αμοιβαία κατανόηση της θεωρίας της αποτροπής έχει εξαφανιστεί. Οι διαδικασίες διαχείρισης της κλιμάκωσης είναι αδύναμες. Τα αποτελεσματικά κανάλια στρατιωτικής ή πολιτικής επικοινωνίας με τη Ρωσία είναι λίγα και μη παραγωγικά, όπως αξιολογεί ο Γκας.

Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι ένας κύκλος κλιμάκωσης που, τελικά, καμία από τις δύο πλευρές δεν επιθυμεί. Όπως και το 1983, ο κίνδυνος μιας σκόπιμης σύγκρουσης ενδέχεται να είναι μικρότερος από τον κίνδυνο εσφαλμένων εκτιμήσεων ή ατυχημάτων σε μια περίοδο υψηλής έντασης.

Ο κίνδυνος αυτός αυξάνεται αν οι πολιτικοί χρησιμοποιούν πολεμική ρητορική κάτι που ερμηνεύεται πολύ εύκολα ως προπαρασκευή για σύγκρουση. Μπορεί να είναι λογικό το ΝΑΤΟ να έχει σχέδια για την παράκαμψη των ρωσικών αμυντικών συστημάτων γύρω από την θύλακα του Καλίνινγκραντ. Δεν είναι όμως λογικό όταν ένας υπουργός Εξωτερικών της ΕΕ να το δηλώνει δημοσίως και στη συνέχεια ισχυρίζεται ότι οι παρατηρήσεις του δεν προορίζονταν για ρωσικά αυτιά.

Παρ’ όλα αυτά, οι ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να αξιοποιήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα κανάλια επικοινωνίας με τη Ρωσία, τόσο για να εξηγήσουν πώς αντιλαμβανόμαστε την ευρωπαϊκή ασφάλεια όσο και για να διερευνήσουν τις δυνατότητες μείωσης των παρερμηνειών.

Αυτό απαιτεί μεγαλύτερη ενότητα στόχων από ό,τι έχουν επιδείξει μέχρι στιγμής οι ευρωπαϊκές χώρες. Οι ηγέτες της ηπείρου θα πρέπει να ορίσουν εκπροσώπους που θα μπορούν να αναλάβουν τον κύριο ρόλο στη μετάδοση μηνυμάτων στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας διαλόγου χωρίς να αποκλείουν άλλους από τη συνεργασία με τη Ρωσία.