Francis dupuis-déri: «ο μασκουλινισμός είναι ένα αντιδραστικό κίνημα ενάντια στην ισότητα και την ελευθερία τω

Παρότι η ειδίκευση του Φρανσίς Ντιπιουί-Ντερί είναι οι φεμινιστικές σπουδές, η πτυχή τους με την οποία έχει καταπιαστεί περισσότερο αφορά κάτι σχετικά παραγνωρισμένο στο πεδίο: βασικό του αντικείμενο είναι ο μασκουλινισμός, ο ανδρικός αντιφεμινισμός που διαχρονικά αντιδρά απέναντι στις διεκδικήσεις των γυναικών, ενίοτε ακόμα και τις πιο στοιχειώδεις.

Ο Φρανσίς Ντιπιουί-Ντερί, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Κεμπέκ στο Μόντρεαλ (Université du Québec à Montréal), βρέθηκε πρόσφατα στην Αθήνα και μίλησε στην κάμερα του in για τον μασκουλινισμό και τις διαχρονικές εκφάνσεις του.

Για την ερευνητική μου ομάδα, ο μασκουλινισμός δεν είναι αντίστοιχος του φεμινισμού. Είναι περισσότερο ένα αντιδραστικό κίνημα ενάντια στην ισότητα και την ελευθερία των γυναικών, αλλά και κατά της αξιοπρέπειας, του σεβασμού για τις γυναίκες.

Έτσι, ισχυρίζονται ότι είμαστε θύματα των γυναικών, και η λύση στην κρίση είναι σύμφωνα με αυτούς να προωθηθεί μια πραγματικά στερεοτυπική αντίληψη της αρρενωπότητας, με την έννοια ότι πιστεύουν πως ένας πραγματικός άνδρας πρέπει να είναι δυνατός, πρέπει να είναι δραστήριος, πρέπει να είναι ανεξάρτητος, πρέπει να είναι ακόμα και επιθετικός, ανταγωνιστικός ή ακόμα και βίαιος.

Όταν ορίζεις την αρρενωπότητα με τέτοιο τρόπο, αναγκαστικά έχεις μια ιδέα και για το τι είναι η θηλυκότητα, όπου συνήθως είναι το αντίθετο.

Έτσι, κατά τη δική τους αντίληψη, οι γυναίκες πρέπει να είναι παθητικές. Πρέπει να φροντίζουν τους άνδρες, να είναι εξαρτημένες από τους άνδρες και σίγουρα δεν πρέπει να ανταγωνίζονται τους άνδρες. Δεν μπορούν να βρίσκονται σε κυρίαρχη θέση για παράδειγμα στον χώρο εργασίας. Πρέπει να μένουν στη θέση τους, η οποία ελπίζουν να είναι στο σπίτι, κάνοντας παιδιά και φροντίζοντας την οικογένεια.

Έτσι, με αυτή την έννοια, είναι αντιφεμινιστές. Είναι ενάντια στην ισότητα και την ελευθερία για τις γυναίκες.

Αλλά πιο συγκεκριμένα, ήταν στην αρχαία Ρώμη ένας πραγματικά ισχυρός συγκλητικός, ο Κάτων, ο οποίος έβγαλε έναν πραγματικά σημαντικό λόγο ενάντια σε μερικές Ρωμαίες γυναίκες που διαμαρτύρονταν στους δρόμους επειδή υπήρχε ένας νέος νόμος που απαγόρευε στις γυναίκες να οδηγούν άμαξες με άλογα και να φορούν πολύχρωμα ρούχα.

Σύμφωνα με τον Κάτωνα, λόγω αυτών των μικρών διαμαρτυριών στους δρόμους, οι γυναίκες στη Ρώμη κυριαρχούσαν επί των ανδρών στη δημόσια και την ιδιωτική σφαίρα. Ενώ στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου, ο αρχηγός της οικογένειας, που ήταν απαραίτητα άνδρας, ήταν απόλυτα ισχυρός στο σπίτι του.

Είτε πάμε στον 16ο αιώνα, στην Αναγέννηση, στη νεωτερικότητα, στο 19ο αιώνα, τον 20ο ή σήμερα, στον 21ο, συναντάμε αυτό το είδος λόγου σε οποιοδήποτε πολιτικό καθεστώς ή οικονομικό και πολιτισμικό πλαίσιο, σε οποιοδήποτε νομικό σύστημα με διαφορετικό οικογενειακό κι εργατικό δίκαιο ή εκεί που οι γυναίκες δεν έχουν καν πολιτικά δικαιώματα.