Η γενιά των απανωτών κρίσεων: γιατί οι νέοι φοβούνται ότι θα ζήσουν χειρότερα από τους γονείς τους

Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία, η ακλόνητη πίστη ότι κάθε γενιά θα ευημερεί περισσότερο από την προηγούμενη έχει κλονιστεί συθέμελα.

Από τους δρόμους του Παρισιού και της Μαδρίτης μέχρι την Αθήνα, οι νέοι ξεσηκώνονται ή βυθίζονται στην απογοήτευση. Η οργή τους δεν είναι μια παραδοσιακή ιδεολογική επανάσταση, αλλά μια κραυγή επιβίωσης.

Σε άρθρο του Civilsdaily αναλύει τις τρέχουσες νεανικές διαδηλώσεις στην Ευρώπη και την έντονη ανησυχία της νέας γενιάς ότι θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς της, εστιάζοντας σε οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά αίτια.

Αν στην υπόλοιπη Ευρώπη οι απανωτές κρίσεις είναι κάτι πρόσφατο, για τους Έλληνες νέους είναι η μόνη πραγματικότητα που γνώρισαν ποτέ. Μεγάλωσαν με τα μνημόνια, ενηλικιώθηκαν στην πανδημία και τώρα εργάζονται στο περιβάλλον της ακρίβειας.

Η Ελλάδα πρωταγωνιστεί στην Ευρώπη στην κρίση στέγασης. Η εκτόξευση των ενοικίων και η εξάπλωση του Airbnb, σε συνδυασμό με τους χαμηλούς μισθούς, καθιστούν την ανεξαρτητοποίηση αδύνατη. Το ποσοστό των νέων (18-34 ετών) που ζουν ακόμα στο παιδικό τους δωμάτιο ξεπερνά το 70%, ένα από τα υψηλότερα στην ΕΕ.

Παρά τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά, η πλειοψηφία των νέων στην Ελλάδα αμείβεται με τον κατώτατο ή λίγο πάνω από τον κατώτατο μισθό. Η αγοραστική δύναμη εξανεμίζεται τις πρώτες δύο εβδομάδες του μήνα λόγω του κόστους των τροφίμων και της ενέργειας.

Η ελληνική οικονομία, που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε υπηρεσίες, τουρισμό και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, κινδυνεύει να δει τις θέσεις γραφείου να αυτοματοποιούνται από την Τεχνητή Νοημοσύνη, κλείνοντας την πόρτα της αγοράς εργασίας στους νέους αποφοίτους.

Τέλος σε μια γερασμένη χώρα όπως η Ελλάδα, οι πολιτικές αποφάσεις συχνά ευνοούν την πολυπληθέστερη ομάδα των συνταξιούχων, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τις επενδύσεις στη δημόσια παιδεία, την έρευνα και τη νεανική επιχειρηματικότητα.

Πρόκειται για ένα κύμα διαμαρτυριών υπό την ηγεσία των νέων που απαιτούν καλύτερα σχολεία, θέσεις εργασίας και συνθήκες διαβίωσης. Στη Γαλλία, μια σχολική διαμαρτυρία στα μέσα Σεπτεμβρίου για την έλλειψη εκπαιδευτικών έγινε ένα εθνικό κίνημα για την ανισότητα και το κόστος ζωής .

Όπως και η εξέγερση του Μαΐου του 1968 στο Παρίσι, ξεκίνησε με φοιτητές και επεκτάθηκε σε μια ευρύτερη εξέγερση.