Η γιορτή του ποδοσφαίρου ξεκινάει αλλά «ίσως αυτό να είναι το τελευταίο παγκόσμιο κύπελλο»

Η μεγάλη ώρα έφτασε. Μας χωρίζουν λίγες ώρες από το εναρκτήριο λάκτισμα για το Μουντιάλ 2026 και, για τις επόμενες εβδομάδες, ο πλανήτης θα κρατάει την ανάσα του, στον ρυθμό της στρογγυλής θεάς.

Οι πολλαπλές προκλήσεις και η βαθιά αβεβαιότητα που περιβάλλουν το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2026

Το ποδόσφαιρο, που έχει τη μοναδική δύναμη να ενώνει λαούς επιστρέφει στο προσκήνιο. Από τις γειτονιές του Μπουένος Άιρες μέχρι τα καφενεία της Αθήνας και τα υπερσύγχρονα στάδια, δισεκατομμύρια μάτια είναι στραμμένα στο ίδιο σημείο, αναζητώντας τη μαγεία, το όνειρο και την καθαρή, παιδική αγάπη για το παιχνίδι.

Όμως, φέτος, η γιορτή αυτή κουβαλά μαζί της μια βαριά, παράξενη σκιά. Πίσω από τα λαμπερά φώτα, τα εντυπωσιακά τελετουργικά και τους πανηγυρισμούς, φωλιάζει ένας πρωτόγνωρος, βουβός προβληματισμός. Σε έναν κόσμο βαθιά πληγωμένο από γεωπολιτικές συγκρούσεις, αποκλεισμούς και οικονομικές ανισότητες, το ίδιο το Μουντιάλ που φιλοξενείται φέτος στα γήπεδα των ΗΠΑ, του Καναδά και του Μεξικού, μοιάζει να δοκιμάζει τις αντοχές του.

Η γιγάντωση της διοργάνωσης, η ακραία εμπορευματοποίηση και οι πολιτικές σκοπιμότητες αναγκάζουν να στρέψουμε το βλέμμα μας σε αυτά που συμβαίνουν πέρα από το χορτάρι.

Οι συγγραφείς του άρθρου υποστηρίζουν ότι οι ρωγμές στο οικοδόμημα της FIFA γίνονται πλέον ορατές. Και θέτουν ένα ερώτημα που ακούγεται υπερβολικό, αλλά ίσως δεν είναι: Μήπως αυτό είναι το τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο;

Η επιθετική μεταναστευτική πολιτική των ΗΠΑ, η δράση της υπηρεσίας ICE (Immigration and Customs Enforcement) ακόμη και γύρω από τα γήπεδα, και οι εξωφρενικές τιμές των εισιτηρίων στερούν από το Μουντιάλ τον οικουμενικό και κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του.

Πίσω από τη βιτρίνα, η FIFA βρίσκεται σε έναν υπόγειο πόλεμο με την ευρωπαϊκή ομοσπονδία (UEFA) με την αντιπαράθεση να κορυφώνεται για τον πακτωλό χρημάτων που διακινούνται και την επιρροή που δημιουργεί το λαοφιλές άθλημα. Αυτή η κόντρα, σε συνδυασμό με την εξάντληση των παικτών από το υπερφορτωμένο πρόγραμμα, οδήγησε μέχρι και στη δημιουργία ενός νέου, ανταγωνιστικού συνδικάτου ποδοσφαιριστών. Την ίδια στιγμή, άλλες συνομοσπονδίες, όπως η αφρικανική (CAF), κλονίζονται από εσωτερικά σκάνδαλα και αυθαίρετες αποφάσεις.

Οι συγγραφείς θυμίζουν ότι τίποτα δεν μεγαλώνει για πάντα· όταν η ανάπτυξη σταματά, η πτώση είναι ραγδαία. Φέρνουν μάλιστα ως ιστορικό παράδειγμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες, οι οποίοι φλέρταραν με την απαξίωση μετά τα διαδοχικά μποϊκοτάζ του 1976, του 1980 και του 1984.

Το συμπέρασμα του άρθρου είναι αφοπλιστικό: Το Μουντιάλ του 2030 (σε Ισπανία, Πορτογαλία, Μαρόκο κλπ) πιθανότατα θα γίνει, αλλά κανείς δεν εγγυάται πια τη μορφή του, ούτε πόσες χώρες θα νοιάζονται πραγματικά να συμμετάσχουν.