Ο γρίφος της λιβύης, ο ρόλος της τουρκίας και οι κινήσεις της αθήνας

Για το Χαλίφα Χαφτάρ, η Τουρκία υπήρξε εχθρός της Βεγγάζης και του LNA, ωστόσο η φράση του λόρδου Πάλμερστον έχει αποδειχθεί μία από τις ελάχιστες σταθερές στη διπλωματία, τα έθνη δεν έχουν σταθερούς φίλους ή σταθερούς εχθρούς, έχουν μόνο σταθερά συμφέροντα.

Πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για διαιρεμένα κράτη όπως η Λιβύη, με κυβερνήσεις που κατά καιρούς ανταγωνίζονται και διαρκώς αναζητούν στήριξη και πόρους.

Δηλώσεις που προμηνύουν εξελίξεις και στο εσωτερικό της Λιβύης, με τις διεργασίες όπως φαίνεται να είναι πυρετώδεις.

Λίβυοι αναλυτές που μίλησαν στο in αναφέρθηκαν εκτενώς στο ρολο της Τουρκίας στην περιοχή, ως μίας ισχυρής δύναμης επιρροής, η οποία κυριαρχεί στην ευρύτερη περιοχή της Μέση Ανατολή και της Ανατολικής Μεσογείου, με την υποστήριξη όπως λένε σημαντικών δυνάμεων, όπως οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ισπανία και όχι μόνο.

Υπενθυμίζουν δε ότι η Τουρκία διατηρεί σημαντικά στρατεύματα στη Λιβύη, συνεργάζεται εξαρχής με την κυβέρνηση της Τρίπολης και τονίζουν ότι έπαιξε με μαστίγιο και καρότο στην προσέγγιση της Βεγγάζης, προσφέροντας προστασία και χρήμα.

Σημειώνουν δε την διαρκή ενίσχυση του Σαντάμ Χαφτάρ, στην Ανατολική Λιβύη, στον οποίο πρόσκεινται και ο νέος πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, Αλ Σαλιχίν Αμπντούλ Νάμπι, ο οποίος το 2020 κατηγόρησε την Αγκυρα ότι επιδιώκει να ελέγξει τους λιβυκούς πόρους, αλλά στη συνέχεια συνέβαλε στην προσέγγιση των δύο πλευρών και έφτασε να φέρνει την έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου και την αποκατάσταση των σχέσεων Βεγγάζης – Άγκυρας, επισήμως.

Για αρκετούς Λίβυους αναλυτές μάλιστα οι επιλογές με βάση το παράδειγμα της Συρίας, είναι σαφείς, ή συνεργάζεσαι με την Τουρκία ή σου επιβάλλει έναν τρομοκράτη, αρχηγό του κράτους, όπως έκανε στη Δαμασκό.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα που πέραν των τελευταίων δύο ετών αντιμετώπιζε τη Λιβύη ευκαιριακά. Ανακαλύπτοντας και χάνοντας ξανά το ενδιαφέρον της για τη χώρα ανά περίσταση και ανά κρίση, ανάλογα και με τη δημοσιότητα του θέματος. Με την Αθήνα να αντιδρά και όχι να δρα και αυτό να είναι το βασικό έλλειμμα στην εξωτερική της πολιτική σε σημαντικά θέματα.

Μπορούσε ή όφειλε η Ελλάδα να παίξει το παιχνίδι του χρήματος και της εξουσίας στη Λιβύη; Μάλλον όχι.

Μπορούσε η Ελλάδα να έχει πιο σταθερή παρουσία στη Λιβύη και να μην παρουσιάζει κενά στο διπλωματικό της ενδιαφέρον, το οποίο σταθεροποιήθηκε όταν η Άγκυρα είχε ήδη προσεγγίσει τη Βεγγάζη; Ναι.