Τι έδωσε ο τραμπ στον ερντογάν στη σύνοδο του νατο;

Δεν θα το σκεφτεί απλά, θα προσπαθήσει να πετύχει την παράδοση των πέντε ή έξι F-35 που είχαν παραχθεί για την Τουρκία και δεν δόθηκαν ποτέ, λόγω των S-400, έως το Νοέμβριο. Και αυτό θα κριθεί πριν τις ενδιάμεσες εκλογές, καθώς μέχρι τότε μπορεί να ελέγξει το Κογκρέσο. Ή και να επιχειρήσει να το παρακάμψει. Με την πώληση των S-400 να εξετάζεται ως λύση.

Για την Τουρκία τα F-35 έχουν γίνει και ένα θέμα γοήτρου. Ζητά και άλλα εξοπλιστικά από την Ουάσιγκτον, όπως οι κινητήρες για το τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος, τουρκικής κατασκευής, ΚΑΑΝ. Ωστόσο τα F-35 που μονοπώλησαν το ενδιαφέρον στην Ελλάδα και ίσως έδωσαν διέξοδο στο δημόσιο διάλογο στο Μέγαρο Μαξίμου, να υπογραμμίσει την υπεροχή της Αθήνας στο συγκεκριμένο ζήτημα, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Στην πραγματικότητα η Τουρκία θέλει επανασύνδεση της αμυντικής αμυντικής βιομηχανίας με τις ΗΠΑ, παράλληλα με μία πύλη εισόδου στην κοινή άμυνα και την αμυντική βιομηχανία της Ευρώπης. Επιδιώκει και πετυχαίνει με τη στήριξη Τραμπ μία σημαντική αναβάθμιση στη γεωπολιτική σκακιέρα και σαφώς στο ρόλο της στο ΝΑΤΟ.

Η έκφραση υπερβολικής αγάπης από τον Τραμπ στον Ερντογάν, το διήμερο της Συνόδου Κορυφής δεν ήταν απλά λόγια.

Ναι, μέσα από αυτά ο Ερντογάν κέρδισε τη μάχη των εντυπώσεων στο εσωτερικό μέτωπο, αλλά κέρδισε πολλά περισσότερα και στον πόλεμο της διπλωματίας, παγιώνοντας τη θέση στα δεξιά του κ. Τραμπ.

Ο Τραμπ έσβησε από το δημόσιο διάλογο των ηγετών τις παραβιάσεις στο πεδίο των πολιτικών ελευθεριών και δικαιωμάτων που λαμβάνουν χώρα στην Τουρκία, εξαφανίζοντας την κριτική για αυταρχισμό κατά του Ερντογάν.

Το ΝΑΤΟ αναδιατάσσεται στο πρότυπο της περιόδου του Ψυχρου Πολέμου. Και σε αυτή τη νέα αρχιτεκτονική του ΝΑΤΟ 3.0, η Τουρκία αναβαθμίζει το ρόλο της, ίσως περισσότερο και από αυτή που ήταν την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Ακόμα και ο πιο ευρωπαϊκός χαρακτήρας του ΝΑΤΟ, ευνοεί την Τουρκία.

Με την Άγκυρα να μην έχει χάσει διαχρονικά το ρόλο της ως απαραίτητος σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή, ακόμα και στις χειρότερες περιόδους των αμερικανο – τουρκικών σχέσεων που υπογραμμιζόταν ότι η Ουάσιγκτον δεν πρέπει να χάσει την Άγκυρα. Και όσοι ξεχνούν καλό θα είναι να κοιτάξουν πίσω στη μάχη Φινλανδίας και Σουηδίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ, τη στάση της Τουρκίας και τη στάση των ΗΠΑ.

Σίγουρα η αναφορά Τραμπ στις καλές σχέσεις Ερντογάν – Πούτιν δεν ήταν τυχαία, ούτε στη σχέση του Ερντογάν με το αλ Σάρα. Και σίγουρα όλοι μέτρησαν τα καρφιά για τη σχέση του Νετανιάχου με τον Ερντογάν.

Όσο και αν δημοσίως επιχειρείται υποτίμηση των όσων συνέβησαν στην Άγκυρα, για τους έμπειρους διπλωμάτες είναι πάγια θέση ότι η Τουρκία είναι μία μεγάλη χώρα, με γεωστρατηγική σημασία, επιρροή, εξαιρετικά ανεπτυγμένη αμυντική βιομηχανία (ακόμα και ελαφρώς κατώτερης ποιότητας από ότι διαφημίζει), ισχυρό και αριθμητικά μεγάλο στρατό.