Για να μην έρθει η ακροδεξιά στα πράγματα θα πρέπει να σταματήσουν οι πολιτικές που της στρώνουν το δρόμο

Σίγουρα είναι πολιτικός σεισμός ότι στη Γερμανία ένα ακροδεξιό κόμμα – από αυτά που οι ίδιες οι γερμανικές αρχές ασφάλειας χαρακτηρίζουν ως εξτρεμιστικό – κερδίζει εκλογές σε ένα κρατίδιο, όσο μικρό και εάν είναι αυτό.

Η τελευταία φορά που Ακροδεξιοί κέρδισαν εκλογές στη Γερμανία ήταν το 1933 και το κόμμα που τις κέρδισε ήταν το ναζιστικό. Όλοι γνωρίζουμε τι ακολούθησε και τα εκατομμύρια θύματα.

Και βέβαια δεν είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης όπου αυτό συμβαίνει: στη Γαλλία ο ακροδεξιός Εθνικός Συναγερμός προηγείται στις δημοσκοπήσεις για τις προεδρικές εκλογές της επόμενης χρονιάς. Στην Αυστρία η Ακροδεξιά εξακολουθεί να προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Και αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα μιας συνολικότερης τάσης.

Το γεγονός αυτό μας φέρνει στην ουσία του ζητήματος. Και αυτή δεν είναι απλώς η διαπίστωση ότι η Ακροδεξιά είναι σε άνοδο στην Ευρώπη. Αυτό που είναι ακόμη πιο σημαντικό είναι το γιατί η Ακροδεξιά κατορθώνει να ανεβαίνει, ποιοι είναι οι λόγοι που την κάνουν  να αποσπά ψηφοφόρους από τα κεντροδεξιά αλλά και κεντροαριστερά κόμματα διακυβέρνησης στην Ευρώπη.

Όμως, ακόμη και έτσι, πάλι δεν έχουν εξηγήσει πλήρως την άνοδο της Ακροδεξιάς. Γιατί εξίσου σημαντική παράμετρος είναι το γεγονός ότι τα κόμματα διακυβέρνησης στην Ευρώπη έχουν ασκήσει τα τελευταία χρόνια πολιτικές που έχουν νομιμοποιήσει την Ακροδεξιά, αφού κάνουν πράξη τη δική της ατζέντα.

Και βέβαια, ευθύνονται για το γεγονός ότι το βαθύ αίσθημα δυσαρέσκειας που υπάρχει στις ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν οφείλεται στο ότι δεν αντιλαμβάνονται ότι ζουν στον καλύτερο δυνατό – νεοφιλελεύθερο – κόσμο, αλλά σε πολιτικές που έχουν κάνει τη ζωή τους χειρότερη, την εργασία τους πιο επισφαλή και κακοπληρωμένη, το κόστος ζωής πολύ υψηλότερο, την υγεία και την παιδεία εμπορεύματα.

Εάν κάτι πρόκειται να ανακόψει την άνοδο της Ακροδεξιάς δεν θα είναι απλώς η καταγγελία της. Αλλά το να υπάρξουν πολιτικές προτάσεις, με αξιώσεις κυβερνησιμότητας, που να υπερασπίζονται τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας από δημοκρατική και προοδευτική κατεύθυνση, από μια λογική που να επιμένει στην αναδιανομή, την κοινωνική συνοχή, την αξιοπρέπεια της εργασίας, την αλληλεγγύη.