Μια νέα δημοκρατική παράταξη οφείλει να προκύψει μέσα από την ίδια την κοινωνία και αυτά που διεκδικεί

Και αυτό γιατί είναι σαφές ότι σήμερα η Νέα Δημοκρατία εκπροσωπεί στην πραγματικότητα μια κοινωνική μειοψηφία που έχει όντως ευνοηθεί από την κυβερνητική πολιτική. Αυτό εξηγεί γιατί οι δημοσκοπήσεις σήμερα δείχνουν τη ΝΔ να έχει ταβάνι το 30% – και αυτό υπό την προϋπόθεση ότι η εκλογική συμμετοχή παραμείνει χαμηλή, γιατί εάν υπάρξει αύξηση της συμμετοχής το εκλογικό ποσοστό της ΝΔ θα είναι ακόμη πιο χαμηλό.

Απέναντι σε αυτόν τον μειοψηφικό χαρακτήρα της πολιτικής της ΝΔ, αυτό που βγαίνει ως αίτημα είναι περισσότερη κοινωνική προστασία, μεγαλύτερη κοινωνική δικαιοσύνη, καταπολέμηση των ανισοτήτων, κατοχύρωση των δημόσιων αγαθών, δημοκρατία και επανακατοχύρωση των θεσμών του κράτους δικαίου.

Όλα αυτά τα αιτήματα και οι συλλογικές αξιώσεις παραπέμπουν ακριβώς σε μια νέα δημοκρατική προοδευτική παράταξη. Δηλαδή, σε έναν πολιτικό χώρο που να εκπροσωπεί καταρχάς την κοινωνική πλειοψηφία, δηλαδή τα λαϊκά στρώματα και τη μεσαία τάξη, αλλά και την υγιή επιχειρηματικότητα και τις δυνάμεις της γνώσης και του πολιτισμού και να έχει ένα κυβερνητικό πρόγραμμα που να απαντά στην κρίση κόστους ζωής, να έχει αναδιανεμητικό χαρακτήρα, να συνδέει την ανάπτυξη με την αναβάθμιση της εργασίας και την πράσινη μετάβαση με την κοινωνική προστασία.

Μόνο που η πορεία για να διαμορφωθεί μια τέτοια νέα δημοκρατική παράταξη – είτε πρόκειται για έναν πολιτικό χώρο που θα την εκφράσει είτε για μια συμμαχία ή συμπαράταξη πολιτικών ρευμάτων – δεν μπορεί να είναι άσχετη με την κατάσταση στην κοινωνία ούτε μπορεί να είναι αποκομμένη από τις διεργασίες στην κοινωνία.

Να το πω διαφορετικά: δεν μπορούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που όντως αναζητούν με αγωνία μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση απλώς να κάτσουν στον καναπέ και να παρακολουθούν διαφορετικές πολιτικές προτάσεις που τους απευθύνονται για να κρίνουν, σαν τους κριτές σε ένα talent show, ποια τους εκφράζει καλύτερα και να την ψηφίσουν.

Και αυτό γιατί δεν λειτουργεί έτσι η προοδευτική πολιτική, η πολιτική που θέλει να αλλάξουν τα πράγματα και να μην μείνουν στη σημερινή κατάσταση. Η προοδευτική πολιτική οφείλει – και έτσι διαμορφώθηκε ιστορικά… – να προκύπτει μέσα από τη δυναμική μιας κοινωνίας με αυτοπεποίθηση. Μιας κοινωνίας που κινητοποιείται, που διεκδικεί, που συγκρούεται και που αναζητά ένα εναλλακτικό όραμα για τη χώρα.

Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή τη στιγμή – όπως φάνηκε και από τη συμμετοχή στις πιο πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις – το μέρος της κοινωνίας που ενδιαφέρεται για τις πολιτικές εξελίξεις στο βαθμό που να θέλει να έχει και ενεργητική συμμετοχή, δηλαδή να πάει να ψηφίσει, ολοένα και μειώνεται. Αυτό σημαίνει ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στη δυνατότητα να είναι η πολιτική, της ψήφου συμπεριλαμβανομένης, ο δρόμος για να κάνει τη ζωή του καλύτερη.

Όμως, αυτό το κομμάτι της κοινωνίας είναι που θα έπρεπε κατεξοχήν να ενδιαφέρει όσους αναφέρονται στη δημοκρατική και προοδευτική πολιτική. Γιατί είναι άνθρωποι που αισθάνονται ότι δέχονται πλήγματα, ότι η κοινωνία γίνεται πιο άδικη, ότι το κράτος και το πολιτικό σύστημα δεν έχει να προσφέρει κάτι για τις ανάγκες του απλού ανθρώπου. Τέτοιοι άνθρωποι είναι που θα έπρεπε να αποκτήσουν ξανά αυτοπεποίθηση ως προς τη δυνατότητά τους να αλλάζουν τα πράγματα με την πολιτική συμμετοχή τους. Και αυτοί δεν θα πειστούν απλώς με το να τους απευθυνθεί μια πολιτική πρόταση. Χρειάζεται να οικοδομηθεί μια πολιτική σχέση μαζί τους. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα σε μια κοινωνία που είναι σε κίνηση και διεκδίκηση. Γιατί μόνο τότε όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι δύσπιστοι και οι απογοητευμένοι θα πιστέψουν ξανά στην πολιτική, θα πάνε να ψηφίσουν και θα διαμορφώσουν έναν νέο συσχετισμό.