Γιατί η ευρώπη «τρώει» τα παιδιά της; το παρασκήνιο πίσω από τις χαμένες εξεγέρσεις των νέων

Την ώρα που οι εξεγέρσεις των νέων, εκτός Δύσης, ανατρέπουν κυβερνήσεις, οι αντίστοιχες στα κράτη της Ευρώπης δεν έχουν… καμία ελπίδα.

Ειδικότερα, τα τελευταία χρόνια έχουμε δει την άνοδο μιας τρομερής πολιτικής δύναμης: των διαδηλωτών της Γενιάς Ζ.

Έχουν ανατρέψει κυβερνήσεις στο Μπαγκλαντές, το Νεπάλ, το Περού και τη Μαδαγασκάρη. Βρίσκονται πίσω από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην Ινδία εδώ και χρόνια, οι οποίες μέχρι στιγμής έχουν οδηγήσει στην παραίτηση του υπουργού Παιδείας της χώρας.

Τώρα γινόμαστε μάρτυρες διαμαρτυριών νέων στη Γαλλία, οι οποίοι μοιράζονται την οργή άλλων διαδηλωτών της Γενιάς Ζ σε όλο τον κόσμο, αλλά όχι την ίδια πολιτική δύναμη. Και αυτό γιατί, σε αντίθεση με τους νέους εκτός Δύσης, οι νέοι στην Ευρώπη αποτελούν μια συρρικνούμενη δημογραφική ομάδα.

Η Γαλλία μπορεί να μοιάζει με ένα έθνος διαρκών διαμαρτυριών. Αλλά αν προσπαθείτε να κατανοήσετε το τελευταίο κύμα διαδηλώσεων που υποκινήθηκε από νέους που είναι θυμωμένοι για τα ερειπωμένα σχολεία, ίσως βοηθήσει να γυρίσετε το μυαλό σας λίγα χρόνια πίσω.

Πριν από λίγο καιρό, οι Γάλλοι βγήκαν στους δρόμους όταν ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν αύξησε το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64. Η κατακραυγή ήταν τόσο έντονη που η κυβέρνηση τελικά ανέστειλε το μέτρο. Οι συντάξεις της Γαλλίας παραμένουν ένα από τα μεγαλύτερα βάρη στον προϋπολογισμό ενός έθνους με ένα από τα υψηλότερα επίπεδα χρέους στην Ευρώπη.

Οι σημερινοί διαδηλωτές κατέβηκαν στα οδοφράγματα για να απαιτήσουν περισσότερους πόρους για τους νέους, ενώ οι προηγούμενοι διαδήλωσαν για να προστατεύσουν τους πόρους για τους ηλικιωμένους. Και στις δύο περιπτώσεις, οι διαδηλωτές είδαν τους εαυτούς τους σε μια μάχη με τη γαλλική κυβέρνηση. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι βρίσκονταν — και εξακολουθούν να βρίσκονται — σε μια μάχη μεταξύ τους.

Η δυσαρέσκεια που βασανίζει αυτή τη στιγμή την Ευρώπη, από τη Γαλλία μέχρι την Ισπανία, τη Βρετανία και το Βέλγιο, αφορά πολλά πράγματα: σχολεία, στέγαση, συντάξεις, ανεργία. Αλλά κάντε ένα βήμα πίσω, και πρόκειται επίσης για ένα μεγάλο πράγμα – μια διαμάχη γενεών για μια οικονομική πίτα που έχει καθοριστεί στο μέγεθός της από τη χρόνια αργή οικονομική ανάπτυξη της ηπείρου.

Καθώς ο πληθυσμός της Ευρώπης γερνάει, οι συγκρούσεις μπορεί να είναι αναπόφευκτες. Διότι, τελικά, διαφορετικές γενιές έχουν διαφορετικά οικονομικά συμφέροντα, δήλωσε ο Τιμ Βλάντας, καθηγητής στην Οξφόρδη.

Οι νέοι χρειάζονται επενδύσεις στην εκπαίδευση, μια ισχυρή αγορά εργασίας και οικονομικά προσιτή στέγαση. Αντίθετα, τα άτομα άνω των 65 ετών τείνουν να επιθυμούν γενναιόδωρες συντάξεις και κοινωνική πρόνοια, προστασία της αξίας των σπιτιών και άλλων περιουσιακών τους στοιχείων, και χαμηλό πληθωρισμό, ακόμη και με το κόστος της υψηλότερης ανεργίας. (Κανείς δεν συμπαθεί τον πληθωρισμό, αλλά οι συνταξιούχοι που βασίζονται στις αποταμιεύσεις και τα σταθερά εισοδήματα είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι σε αυτόν.)