Δίκαιο και άδικο…

Είναι λέει άγραφος νόμος του ποδοσφαίρου. Ξοδεύοντας ευκαιρίες και ανωτερότητα συνήθως το πληρώνεις. Η μπάλα κάποια στιγμή σε τιμωρεί. Όσο και αν εκείνη αγάπησε τον Λιονέλ Μέσι όμως στις δύο δεκαετίες της βασιλείας της, τέτοια αδικία δεν θα μπορούσε να την κάνει στην Ισπανία του Λουίς Ντε Λα Φουέντε.

Κανείς δεν λογάριαζε τους Ισπανούς για Κάπε Βέρντε, Αίγυπτο και Ελβετία αλλά άλλο να το φαντάζεσαι και άλλο να το βλέπεις να συμβαίνει. Και στην τελική η Αργεντινή κόντρα στην Αγγλία είχε δείξει… δόντια. Η λογική έλεγε πως θα είχε κρατήσει κάτι για τον τελευταίο χορό του αρχηγού της. Μάλλον όμως οι απέναντι δεν την άφησαν ούτε να το σκεφτεί. Έχασε και άλλο τελικό ο Μέσι στην καριέρα του, το 2014 στη Βραζιλία. Και ήταν σε εκείνο το τουρνουά η –νικήτρια- Γερμανία φωτιά. Στον τελικό του Μαρακανά όμως, το σενάριο ήταν άλλο και ας το σήκωσαν τα πάντσερ στην παράταση (Γκέτσε 113΄). Η Αργεντινή είχε παίξει καλά τον ρόλο του αουτσάιντερ. Χθες ούτε που τον άγγιξε.

Μέχρι χθες η Αργεντινή πέρασε μια αδιανόητη πενταετία: Το προηγούμενο Μουντιάλ, δύο Κόπα Αμέρικα (2021, 2025), το Finalissima κόντρα στους Ιταλούς (2022). Παντού άξιζε. Χθες όχι. Χθες το δίκαιο, άργησε αλλά έφτασε στον προορισμό του