Νίκος καλογερόπουλος: «ποιος ευαίσθητος άνθρωπος δεν αγαπάει τους τρελούς;»
Ο Νίκος Καλογερόπουλος δεν κυνήγησε ποτέ τη δόξα. Ούτε το χρήμα. Έμοιαζε πάντα να καθοδηγείται από το πάθος του νεοφώτιστου, του ανθρώπου που μπήκε στο παιγνίδι μόνο για να παίξει. Τίποτα μαζικό δεν τον αφορούσε.
Το πρώτο του θεατρικό έργο είχε τίτλο Ο μπαμπούλας (1976) και παίχτηκε στο θέατρο ΚΑΒΑ.
Στην τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο του, στη μεταφορά του έργου του Νίκου Καζαντζάκη, Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, το 1975. Ακολούθησαν κι άλλες τηλεοπτικές σειρές όπως Ο φωτογράφος του χωριού, το Οι παραστρατημένοι και το Μεθυσμένη πολιτεία.
Το 1980, συμμετείχε και σε έναν μικρό ρόλο στην ταινία Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι. Στην τηλεόραση συμμετείχε και σε άλλες σειρές όπως: το Χαίρε Τάσο Καρατάσο, το Όλη η δόξα όλη η χάρη, Στο κάμπινγκ, το Ερασιτέχνης άνθρωπος κ.ά.
Όταν ρωτήθηκε για τη θέση του αυτή σε μια συνέντευξή του στον Παρατηρητή απάντησε:
Σπασμένες καρέκλες, τραπέζια, μουσικά όργανα, μπουκάλια, κάδρα, αφίσες, CD, αρχεία, πυροσβεστήρες, ποτήρια – αυτά είδε όταν μπήκε στον χώρο ο Νίκος Καλογερόπουλος. Με πόνο ψυχής και δάκρυα στα μάτια αντίκρισε αυτή την κατάσταση, απορώντας για τη μανία που είχε κυριέψει αυτούς που το έκαναν καταστρέφοντας το όραμα ενός ανθρώπου που είχε δηλώσει:
