Μητσοτάκης και χάος

Την ίδια ώρα, οι γεωπολιτικές εξελίξεις κάθε άλλο παρά ευοίωνες είναι για την παγκόσμια οικονομία, με τη συνεχιζόμενη ένταση των ΗΠΑ με το Ιράν να σημαίνει ότι αργεί το πλήρες άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, στην Ερυθρά Θάλασσα οι Χούθι κερδίζουν έδαφος, ενώ η αναστολή της λειτουργίας του Σαουδαραβικού αγωγού East West σημαίνει ότι εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ημερησίως δεν φτάνουν στις αγορές ενέργειας σπρώχνοντας τις τιμές των καυσίμων στα ύψη. Σε όλα αυτά προστίθεται η πίεση για άνοδο των επιτοκίων των κεντρικών τραπεζών, κάτι που στο τέλος θα σημαίνει και ακριβότερο δανεισμό.

Προσθέστε τη διάχυτη πολιτική κρίση στην Ευρώπη, την άνοδο της Ακροδεξιάς, την αμηχανία των περισσότερων κυβερνήσεων, το κόστος από τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία (και τα ερωτήματα για τυχόν μεγαλύτερη ευρωπαϊκή εμπλοκή), τα ανοιχτά ερωτήματα για τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, τις νέες προκλήσεις γύρω από την Τεχνητή Νοημοσύνη αλλά και την προοπτική μιας επίμονης και δύσκολης διαπραγμάτευσης γύρω από τον επόμενο Ευρωπαϊκό Προϋπολογισμό, στο έδαφος μάλιστα και αυξημένων αναγκών αντιμετώπισης των επιπτώσεων από την κλιματική αλλαγή, όπως αυτές που καταγράφηκαν στην καλοκαίρι.

Όλα αυτά σημαίνουν μια δύσκολη περίοδο, όπου τα προβλήματα θα σωρεύονται, το οικονομικό βάρος στα νοικοκυριά θα μεγαλώνει και η ανασφάλεια στην κοινωνία θα εντείνεται. Αυτή είναι η πραγματικότητα που έχουμε μπροστά μας.

Μέχρι τώρα η κυβέρνηση προσπαθούσε να μας πείσει ότι θα μπορούσαμε να αποφύγουμε όλους αυτούς τους κινδύνους, ή έστω τους πιο μεγάλους, ότι δεν θα καταλήγαμε σε καθοδικό σπιράλ αλληλοτροφοδοτούμενων αρνητικών δυναμικών, εάν εμπιστευόμασταν για άλλη μια φορά τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα οδηγούσε, όπως αναφέρεται αυτό το αφήγημα, στην οικονομική κατάρρευση, την εθνική διακινδύνευση και την κοινωνική αναταραχή.

Όμως, τώρα είναι σαφές ότι αντικειμενικά το κυβερνητικό αφήγημα μετατοπίζεται. Οι υποσχέσεις ότι η κυβέρνηση θα μπορέσει με στιβαρό και έμπειρο χέρι να κρατήσει σταθερό το τιμόνι της χώρας, μέσα σε όλες τις γεωπολιτικές και οικονομικές αναταράξεις, έχουν υποχωρήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ούτε λόγος γίνεται επί της ουσίας για αποφυγή προβλημάτων όπως η κρίση κόστους ζωής.

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση δείχνει έτοιμη να μετατοπιστεί σε μια ρητορική που θα παρουσιάζει όλες αυτές τις ομολογουμένως αρνητικές εξελίξεις, με το μεγάλο κόστος για την κοινωνία, ως αναπόφευκτες. Ότι, δηλαδή, και οι τιμές των καυσίμων και της ενέργειας θα ανέβουν και ο πληθωρισμός θα αυξηθεί και στα εθνικά θέματα οι εντάσεις θα κλιμακωθούν και η ευρωπαϊκή διαδικασία θα γίνει όλο και πιο προβληματική, γιατί όλα αυτά είναι έξω από τον οποιοδήποτε έλεγχο της κυβέρνησης, οφείλονται αποκλειστικά σε εξωγενείς παράγοντες, κανένα μέτρο δεν μπορεί να τις ανακόψει, και λίγα πράγματα μπορούν να γίνουν για να αντιστραφούν. Στην καλύτερη των περιπτώσεων όταν κάνουν τον κύκλο τους, θα υπάρξουν κάποια ανακουφιστικά μέτρα.