Η κλιματική αλλαγή απειλεί τις ακτές της μεσογείου

Φιλοξενεί στις ακτές της περίπου 500 εκατομμύρια ανθρώπους από 22 διαφορετικές χώρες του κόσμου, οι ζωές των οποίων είναι συνδεδεμένες μαζί της. Η Μεσόγειος Θάλασσα δεν αποτελεί απλώς ένα ζωτικό οικοσύστημα αλλά έναν από τους πιο αξιόπιστους δείκτες της παγκόσμιας κλιματικής κρίσης.

Η στάθμη της Μεσογείου στην περιοχή της Ελλάδας έχει ανέβει κατά 13 εκατοστά από το 1990

Η περιοχή της Μεσογείου θερμαίνεται με ρυθμό 20% γρηγορότερο από ό,τι ο υπόλοιπος πλανήτης – γι’ αυτό και βρίσκεται στο μικροσκόπιο της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας. Σε ένα τόσο ευάλωτο περιβάλλον τα πάντα αλλάζουν τα τελευταία χρόνια: η θερμοκρασία της θάλασσας αυξάνεται με εντυπωσιακούς ρυθμούς, ενώ δραματικά ανεβαίνει και η στάθμη της, φτάνοντας στην Ανατολική Μεσόγειο τα +15 εκατοστά από τις αρχές του 20ού αιώνα.

Η διατάραξη της θαλάσσιας ζωής, η καταστροφή της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας στις παράκτιες περιοχές αλλά και η εξαφάνιση σπουδαίων μνημείων που έφτιαξαν αρχαίοι πολιτισμοί στις ακτές της Μεσογείου αποτελούν ορατό κίνδυνο. Η Ελλάδα, η  Ιταλία και η Τουρκία βρίσκονται στις πρώτες θέσεις διακινδύνευσης.

Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της ομάδας ειδικών MedECC, αν δεν υπάρξει άμεση δράση για την ανάσχεση της κλιματικής κρίσης, η άνοδος της στάθμης της Μεσογείου μπορεί να δημιουργήσει έως και 20 εκατομμύρια κλιματικούς πρόσφυγες, δηλαδή 20 εκατομμύρια ανθρώπους που θα εγκαταλείψουν τις παράκτιες πόλεις της Μεσογείου μέχρι το 2100. Επίσης, κρίσιμες υποδομές, όπως δίκτυα μεταφορών και πολιτιστικά μνημεία, θα βρεθούν αντιμέτωπες με πλημμύρες και ανεπανόρθωτες βλάβες.

Οι συνέπειες είναι τραγικές. Ενα μοναδικό οικοσύστημα εξαφανίζεται, η αλιεία καταστρέφεται, η ανθρώπινη υγεία επηρεάζεται σοβαρά. Πτυχές του προβλήματος βιώνει ήδη η Ελλάδα με την καταστροφή των μυδοκαλλιεργειών της λόγω των υψηλών θερμοκρασιών της θάλασσας, τη μεγάλη ανάπτυξη μεδουσών και τη δραματική μείωση των ιχθυοαποθεμάτων. Σύμφωνα με διεθνείς μελέτες, με μόλις 0,8° C εξάλλου θέρμανση της Μεσογείου ως το 2100 οι πληθυσμοί των ψαριών θα μπορούσαν να μειωθούν κατά 30%-40%, η αναπαραγωγή της θαλάσσιας χελώνας να υποστεί μεταβολές, λιβάδια θαλάσσιας βλάστησης όπως η ποσειδωνία θα μπορούσαν να εξαφανιστούν, ενώ χωροκατακτητικά φύκια και ξενικά είδη ψαριών να κυριαρχήσουν.