Ομερτά τύπου κόζα νόστρα και έμμεση ομολογία ενοχής για τις υποκλοπές από αυτόν στον οποίο ο κυριάκος μητσοτάκ

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης είναι εμφανές ότι φαντασιώνεται ότι πρωταγωνιστεί σε μια σειρά όπως το West Wing και είναι προσωπάρχης (Chief of Staff)  στον Λευκό Οίκο, κινώντας τα νήματα της εξουσίας πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, ώστε ένα χαρισματικός πρόεδρος (ή πρωθυπουργός) να έχει το χρόνο και το περιθώριο να οραματίζεται χωρίς να υφίσταται τη φθορά από τη διαχείριση της καθημερινής πολιτικής δράσης.

Βεβαίως, όταν ανοίγει το στόμα του καταλαβαίνουμε ότι είμαστε σε ένα επεισόδιο των Sopranos γιατί οι πολιτικοί κώδικες τους οποίους διαρκώς επικαλείται ότι ακολουθεί ο ανιψιός του πρωθυπουργού, μοιάζουν περισσότερο με αυτούς της Μαφίας και της Κόζα Νόστρα.

Ήταν, δηλαδή, ένας υψηλόβαθμος κρατικός αξιωματούχος, δεσμευμένος να τηρεί το Σύνταγμα και τους νόμους, που είχε άμεση γνώση – εάν όχι και πρακτική εμπλοκή – σε μια από τις πιο σημαντικές υποθέσεις παράνομης παρακολούθησης και υποκλοπής επικοινωνιών στην Ευρώπη, μια υπόθεση, της οποίας η δικαστική διερεύνηση δεν έχει κλείσει οριστικά (οι αρχειοθετήσεις πάντα μπορούν να αναιρεθούν), μια υπόθεση που αφορά κακουργήματα -συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων που αφορούν ζητήματα εθνικής ασφάλειας – αλλά και που ευρύτερα είναι στο επίκεντρο της σημερινής κρίσης εμπιστοσύνης στους θεσμούς στη χώρα μας.

Το πιο σημαντικό είναι ότι όλα αυτά δεν αφορούν τον Γρηγόρη Δημητριάδη. Αφορούν τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν ήταν ποτέ ο ιθύνων νους πίσω από έναν πρωθυπουργό, που ήταν ενεργούμενο του βασικού του μυστικοσυμβούλου.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, όπως ο ίδιος παραδέχεται, υπήρξε φερέφωνο και εκτελεστικό όργανο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο τελευταίος ήταν και είναι ο ιθύνων νους της διακυβέρνησής του.

Αυτό σημαίνει ότι όλα αυτά τα οποία σχολιάζουμε, από την έμμεση πλην σαφή ομολογία ότι όντως η ΕΥΠ προμηθεύτηκε και χρησιμοποίησε το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό, μέχρι την κουλτούρα τύπου ομερτά και την αισθητική τύπου Κόζα Νόστρα, αφορούν τελικά τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, αφορούν το τι πραγματικά ήταν και είναι το επιτελικό κράτος.

Κοντολογίς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αυτός που παρουσίασε ως επιτελικό κράτος τη χειραγώγηση των θεσμών, τη μετατροπή της ΕΥΠ σε προσωπικό πολιτικό εργαλείο του για την παρακολούθηση πολιτικών φίλων και αντιπάλων αλλά και δικαστικών, αξιωματικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών, την εμπέδωση μιας κουλτούρας θεσμικής παραβατικότητας.

Και βέβαια καλό είναι να θυμόμαστε ότι στις φιλελεύθερες δημοκρατίες στις οποίες ισχύουν οι βασικοί κανόνες του κράτους δικαίου η ανάληψη πολιτικής ευθύνης σε κανένα βαθμό δεν σημαίνει και απαλλαγή από την ποινική ευθύνη, εάν αυτή μπορεί να τεκμηριωθεί. Και είναι σαφές ότι η υπόθεση των υποκλοπών δεν αποτελεί απλώς ένα πολιτικό τραύμα, αφορά και τη διάπραξη συγκεκριμένων αδικημάτων, καθώς η πολιτική παραβατικότητα συνδυάστηκε με τη θεσμική παραβατικότητα και την παραβίαση νόμων.