Το μουντιάλ των 48 ομάδων ο κίνδυνος του «μπισκότου»
Η λογική είναι απλή. Με τόσο μεγάλο αριθμό ομάδων να συνεχίζουν στα νοκ άουτ, ακόμη και μια τρίτη θέση με τέσσερις βαθμούς θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι οδηγεί στην επόμενη φάση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και οι τρεις ή οι δύο βαθμοί ενδέχεται να αποδειχθούν αρκετοί. Αυτό σημαίνει ότι στην τελευταία αγωνιστική αρκετές ομάδες γνωρίζουν εκ των προτέρων πως μια ισοπαλία εξυπηρετεί τα συμφέροντα και των δύο πλευρών.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα εμφανίζεται στον όμιλο όπου η Αυστραλία και η Παραγουάη βρίσκονται ισόβαθμες πίσω από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μια ισοπαλία μεταξύ τους θα εξασφάλιζε και στις δύο την πρόκριση, ανεξάρτητα από τα υπόλοιπα αποτελέσματα. Παρόμοια κατάσταση συναντάται και στον όμιλο της Αυστρίας με την Αλγερία, καθώς επίσης και σε αρκετούς ακόμη ομίλους όπου οι βαθμολογικές ισορροπίες δημιουργούν πειρασμό για συντηρητική προσέγγιση.
Από την άλλη πλευρά, όσοι υπερασπίζονται το νέο σύστημα υποστηρίζουν ότι η διεύρυνση της διοργάνωσης προσφέρει μεγαλύτερη εκπροσώπηση σε όλες τις ηπείρους και περισσότερες ευκαιρίες για εκπλήξεις. Η παρουσία οκτώ καλύτερων τρίτων μειώνει τον κίνδυνο πρόωρων αποκλεισμών ισχυρών ομάδων λόγω μιας κακής βραδιάς και κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον περισσότερων χωρών μέχρι το τέλος της φάσης των ομίλων.
Το νέο Μουντιάλ αποτελεί ένα τεράστιο πείραμα για τη FIFA. Από τη μία πλευρά προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες, μεγαλύτερη παγκόσμια εκπροσώπηση και αυξημένο εμπορικό ενδιαφέρον. Από την άλλη, δημιουργεί νέες στρατηγικές, νέους υπολογισμούς και μεγαλύτερο περιθώριο για αποτελέσματα που εξυπηρετούν και τις δύο πλευρές. Το αν τελικά η νέα μορφή θα δικαιωθεί ή θα χρειαστεί διορθώσεις θα φανεί τα επόμενα χρόνια. Προς το παρόν, το μόνο βέβαιο είναι ότι το ποδόσφαιρο μπαίνει σε μια νέα εποχή, όπου οι αριθμοί και οι διασταυρώσεις ίσως αποδειχθούν εξίσου σημαντικοί με τα γκολ.
