Ποια ελλάδα θέλουμε το 2030;

Το 2030 είναι όντως ένα ορόσημο. Δεν είναι μακριά από το σήμερα, αλλά ταυτόχρονα αφήνει και εύλογο περιθώριο, ώστε να προετοιμαστούμε για αυτό. Με αυτή την έννοια, ορθά ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει προτείνει αυτό να είναι το ορόσημο για τη χώρα.

Αυτό, όμως, που δεν έχει κάνει ο Πρωθυπουργός είναι να πει όλη την αλήθεια για το πώς θα είναι η χώρα σε τέσσερα χρόνια, εάν συνεχιστούν οι σημερινές πολιτικές.

Γιατί σε αυτή την περίπτωση ήδη μπορούμε να προβλέψουμε πώς θα είναι η χώρα το 2030 σε σημαντικές πλευρές.

Πολλά αναγκαία μεγάλα έργα υποδομών ακόμη δεν θα έχουν ολοκληρωθεί, γιατί τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης τελειώνουν και δεν υπάρχει στον ορίζοντα κάποια ανάλογης κλίμακας οικονομική ενίσχυση. Δηλαδή, ξαναγυρνάμε στην ολοκλήρωση του τρέχοντος ΕΣΠΑ (2021-2027) και στις δημόσιες επενδύσεις, ενώ το επόμενο ΕΣΠΑ (2028-2034) είναι ακόμη υπό διαπραγμάτευση. Όσο για τις δημόσιες επενδύσεις, με όρους εθνικών πόρων ξέρουμε ότι έχουν όρια, ιδίως από τη στιγμή που η κυβέρνηση επιμένει στα μεγάλα πλεονάσματα και στη μείωση του χρέους.

Την ίδια ώρα ξέρουμε ότι η χώρα αντιμετωπίζει εδώ και καιρό σοβαρό πρόβλημα με την αύξηση του κόστους ζωής, που επιτείνεται από τις γεωπολιτικές εξελίξεις, αλλά δεν οφείλεται αποκλειστικά σε αυτές, καθώς στον πυρήνα του έχει την άρνηση της κυβέρνησης να πάρει μέτρα συγκράτησης των τιμών και των ενοικίων. Αυτό σημαίνει ότι το 2030 η χώρα θα είναι ακόμη πιο ακριβή, πιο άνιση και με όρους πραγματικής αγοραστικής δύναμης πιο φτωχή.

Κοινώς μέχρι τότε η χώρα μας που ήδη είναι πολύ χαμηλά στην Ευρώπη όταν μετράμε είτε το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είτε τους μισθούς με όρους ισοτιμιών αγοραστικής δύναμης, θα έχει ήδη πιάσει πάτο. Δηλαδή, θα είμαστε ουραγοί. Μια χώρα πρωτίστως χαμηλού κόστους εργασίας, αλλά και χαμηλών αναπτυξιακών δυνατοτήτων. Γιατί το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα αλλάξει κάτι ως προς την υπερεπένδυση στο real estate και τον τουρισμό. Μόνο που η ανάπτυξη της Golden Visa έχει πήλινα πόδια και μεγάλο κόστος. Κάτι που σημαίνει ότι το 2030 η Ελλάδα θα είναι πολύ περισσότερο μια χώρα μειωμένων προσδοκιών. Προσθέστε σε αυτό και το γεγονός ότι ήδη έχουμε αρνητικές δημογραφικές τάσεις στη χώρα, αλλά και απροθυμία αυτής της κυβέρνησης να πάρει μέτρα για την αντιστροφή αυτών των τάσεων και τη στήριξη των οικογενειών, και καταλαβαίνετε γιατί θα έχουμε μια χώρα που θα συρρικνώνεται. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Η Ελλάδα του 2030 θα είναι μια χώρα μικρότερη, με πολύ λιγότερη αισιοδοξία για το μέλλον, πολύ πιο άνιση, πολύ πιο άδικη, στο περιθώριο της Ευρώπης αλλά και των ευρύτερων γεωπολιτικών εξελίξεων. Μια χώρα που θα διώχνει τα παιδιά της και θα σπρώχνει τους πολίτες στον κυνισμό.

Εάν είναι να μιλήσουμε όντως για μια Ελλάδα του 2030 που θα φέρνει ξανά την ελπίδα, θα εμπνέει και θα κινητοποιεί τους πολίτες και θα δίνει προοπτική, είναι σαφές ότι πρέπει να μιλήσουμε για εντελώς άλλη αφετηρία και σίγουρα όχι τη συνέχεια της σημερινής κατάστασης που εγγυάται μια καθοδική πορεία.