Ποιοι δεν θέλουν το περιουσιολόγιο;

Γι’ αυτό, άλλωστε, και η βασική προϋπόθεση για να μπορέσει να υπάρξει ένα τέτοιο σύστημα φορολόγησης, με χαμηλό ποσοστό, του πολύ μεγάλου πλούτου είναι να μπορεί να υπάρξει ένα αναλυτικό περιουσιολόγιο. Δηλαδή, να γνωρίζουμε την κινητή και ακίνητη περιουσία όλων, στην πραγματική της μορφή και διάσταση, για να μπορεί να αποτιμηθεί και σε αυτή τη βάση να φορολογηθεί, εάν υπερβαίνει κάποιο πολύ υψηλό όριο.

Άρα πρέπει να υπάρχει μια υποδομή, θεσμική αλλά και ως προς την έρευνα, που να μπορεί να εντοπίζει την πραγματική περιουσία κάποιου, ώστε να μπορεί να τη φορολογεί αυτοτελώς και σε πολύ μικρό ποσοστό, εξασφαλίζοντας, όμως, κρίσιμους πόρους για την ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή.

Και εδώ είναι ακριβώς που μπορούμε να καταλάβουμε τις αντιδράσεις. Σπεύδω να πω ότι αυτές δεν προέρχονται από τα στρώματα της πολύ μεγάλης επιχειρηματικότητας, με βάθος και ιστορία. Σε τελική ανάλυση, σε αυτές τις περιπτώσεις η πραγματική οικονομική επιφάνεια είναι γνωστή και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, μια τέτοια συνεισφορά δεν θα είχε κάποια επίπτωση.

Οι αντιδράσεις πραγματική αφετηρία έχουν όλους αυτούς που θα αναγκαστούν να αποκαλύψουν ότι έχουν πολύ μεγαλύτερη πραγματική περιουσία από αυτή που υποστήριζαν ότι είχαν, είτε υποχρεώνονταν, για τον οποιοδήποτε λόγο, σε δηλώσεις πόθεν έσχες είτε όχι.

Εύλογα αυτό προκαλεί φόβο. Και ο φόβος δεν είναι ότι θα πάνε να πάρουν και να φορολογήσουν τα χρυσαφικά στις θυρίδες. Ο φόβος είναι ότι διάφοροι μεγαλόσχημοι και υποτίθεται ευυπόληπτοι θα πρέπει να δικαιολογήσουν τον πλουτισμό τους, εάν δεν θέλουν να κατηγορηθούν για αθέμιτο πλουτισμό.

Είναι σαφές επομένως ότι πίσω από όλη τη φασαρία ενάντια στην φορολογία στον μεγάλο πλούτο, ένα μέτρο που και άλλες χώρες είτε εφαρμόζουν είτε σχεδιάζουν να εφαρμόσουν, δεν βρίσκεται κανένα ενδιαφέρον ούτε για την πραγματική οικονομία, ούτε για την ανάπτυξη, είτε για την όποια περιουσία μιας ούτως ή άλλως υπερφορολογημένης μεσαίας τάξης.

Αυτό που κρύβεται είναι η αγωνία ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος, κυβερνητικού αλλά και επιχειρηματικού και μηντιακού ότι εάν υπάρξει πραγματικό περιουσιολόγιο θα αποκαλυφθεί ο τρόπος που την ώρα που η ελληνική κοινωνία βιώνει μια κρίση κόστους ζωής, που αναμένεται ότι θα επιδεινωθεί το επόμενο διάστημα (δείτε τον πληθωρισμό και τον ανοδικό ράλι στις τιμές των καυσίμων), για κάποιους έχει στηθεί ένα πάρτι εκατομμυρίων, με αποτέλεσμα και τη διασπάθιση και μη αξιοποίηση σημαντικών πόρων, αλλά και τη συσσώρευση πλούτου, με όρους, επί της ουσίας, παράνομου πλουτισμού.

Και αυτό είναι στην πραγματικότητα ένας παραπάνω λόγος που υπάρχει ανάγκη όχι μόνο να εξετάσουμε τη δυνατότητα ενός φόρου στον μεγάλο πλούτο, αλλά και να βάλουμε μπροστά τη δημιουργία ενός πραγματικού περιουσιολογίου.