Πολιτικό τρίγωνο σε αναβρασμό: οι ανταλλαγές «πυρών» ελας – πασοκ και ο ρόλος της νδ

Σε ένα νέο γύρο αντιπαράθεσης έχουν επιδοθεί τις τελευταίες μέρες η κυβέρνηση μαζί με την ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ, στον απόηχο της επίσκεψης Ρούμπιο στη χώρα μας και όχι μόνο. Ενδιαφέρον όμως έχει το γεγονός ότι τα βέλη έχουν αρχίσει να πέφτουν με μεγαλύτερη ένταση και μεταξύ των δύο εκπροσώπων του προοδευτικού πόλου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα όσα είπε ο Αλέξης Τσίπρας στη συνέντευξη του στο ραδιόφωνο των Παραπολιτικών, αλλά και η δικαστική διαμάχη που φαίνεται πως θα ακολουθήσει μεταξύ της αναπληρώτριας της ΕΛΑΣ (και πρώην στελέχους του ΠΑΣΟΚ), Άννας Παπαδοπούλου με τον πρώην βουλευτή και νυν στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, Δημήτρη Κωνσταντόπουλο.

Ο ίδιος υποστήριξε ότι στο ΠΑΣΟΚ συνυπάρχουν οι ιστορικές του ρίζες και το προοδευτικό του ακροατήριο με στελέχη που, κατά την εκτίμησή του, προσανατολίζονται προς τη Δεξιά. Μάλιστα, επικαλέστηκε την παρουσία πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ στο σημερινό κυβερνητικό σχήμα, επιχειρώντας να ενισχύσει την επιχειρηματολογία του για την ανάμεικτη πολιτική φυσιογνωμία της Χαριλάου Τρικούπη.

Η κίνηση του Αλέξη Τσίπρα έχει πολιτική λογική και στο ΠΑΣΟΚ το γνωρίζουν. Αναφέρεται επί της ουσίας στη συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τη Δεξιά την περίοδο των Μνημονίων, μια συνεργασία που είχε και ακροδεξιά πλευρά (εκείνη του ΛΑΟΣ) και την οποία πλήρωσε ακριβά στη συνέχεια η Χαριλάου Τρικούπη φτάνοντας σε πρωτοφανές ιστορικό χαμηλό όσον αφορά τις εκλογικές της αποδόσεις. Εν ολίγοις ο Αλέξης Τσίπρας θύμισε εμμέσως πλην σαφώς μια κατάσταση που στο ΠΑΣΟΚ σίγουρα δεν θα ήθελαν να ξαναπεράσουν.

Το θέμα εν προκειμένω βέβαια δεν είναι μόνο οι δηλώσεις στελεχών της ΕΛΑΣ. Το μεγαλύτερο πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ είναι ότι τη συμπεριφορά Κωνσταντόπουλου αποδοκίμασαν έντονα και στελέχη του κόμματος, όπως η αναπληρώτρια Γραμματέα Ισότητας, Βάσια Μαδέση, αλλά και η πρώην βουλευτής και υπουργός, Κατερίνα Μπατζελή.

Εν προκειμένω η αντιπαράθεση αποτυπώνει έναν πραγματικό πολιτικό ανταγωνισμό. Και τα δύο κόμματα απευθύνονται, σε σημαντικό βαθμό, σε πολίτες που επιθυμούν αλλαγή διακυβέρνησης, αλλά διαφωνούν για την πολιτική πρόταση, την ηγεσία και τον τρόπο με τον οποίο αυτή η αλλαγή μπορεί να πραγματοποιηθεί.

Το παράδοξο της σημερινής συγκυρίας είναι ότι οι δύο βασικές δυνάμεις του προοδευτικού χώρου συγκρούονται εντονότερα ακριβώς την περίοδο κατά την οποία επανέρχεται η συζήτηση για την ανάγκη πολιτικών συγκλίσεων. Την ώρα δηλαδή που δεν υπάρχει κάποιο απαγορευτικό για μια μελλοντική συνεννόηση, δημιουργείται ένα κλίμα έντασης, όσο παραμένει ανοιχτό το ζήτημα της πολιτικής πρωτοκαθεδρίας. Λογικό, καθώς γνωρίζουν τόσο στην ΕΛΑΣ όσο και στο ΠΑΣΟΚ ότι αυτός που θα είναι δεύτερος (το σενάριο του πρώτου εκλογικά είναι μάλλον απατηλό) θα έχει και τον κυρίαρχο λόγο στον προοδευτικό χώρο.

Παράλληλα, προβάλλει το ζήτημα της κυβερνητικής σταθερότητας, αντιπαραβάλλοντάς το με τα ερωτήματα που εγείρονται για τη δυνατότητα συνεννόησης των αντιπολιτευτικών κομμάτων.

Το αποτέλεσμα είναι ένα πολιτικό τρίγωνο στο οποίο οι επιδιώξεις των τριών πλευρών διασταυρώνονται διαρκώς.

Σε κάθε περίπτωση, πίσω από τη σύγκρουση των τριών βρίσκεται ένα ερώτημα που παραμένει ανοιχτό: αν η επόμενη εκλογική αναμέτρηση θα διεξαχθεί πρωτίστως γύρω από το έργο και τις προτάσεις των πολιτικών δυνάμεων ή αν θα κυριαρχήσει η αντιπαράθεση για το ποιος μπορεί —και με ποιους— να κυβερνήσει την επόμενη ημέρα.