Κώστας μπακογιάννης στο in: η υποψηφιότητα για τον δήμο αθηναίων, το «ψυγείο» και η πολιτική

Ο Κώστας Μπακογιάννης συνδέει την είσοδό του στην πολιτική με ένα βαθιά προσωπικό βίωμα: την απώλεια του πατέρα του σε ηλικία 11 ετών και τη συμπαράσταση που ένιωσε τότε η οικογένειά του από ανθρώπους άγνωστους προς εκείνον.

Για το επίθετό του, δηλώνει περήφανος τόσο για την πολιτική όσο και για την οικογενειακή του κληρονομιά. Αναφέρεται με τιμή στον έναν παππού του, που υπήρξε πρωθυπουργός, αλλά και στον άλλον, που ήταν παπάς στα βουνά της Ευρυτανίας.

Eπιχειρεί να βάλει ένα όριο: το όνομα μπορεί να αποτελεί κληρονομιά, αλλά δεν αρκεί. Οι άνθρωποι, όπως λέει, κρίνονται από τις πράξεις και τις επιλογές τους. Με άλλα λόγια, το επίθετο δεν είναι ούτε ασπίδα ούτε άλλοθι· είναι βάρος ευθύνης.

Λέει πως θέλει να παραμείνει χρήσιμος, παραγωγικός και δημιουργικός μέχρι τις επόμενες δημοτικές εκλογές. Δηλώνει παρών στο Δημοτικό Συμβούλιο και στις γειτονιές της Αθήνας, όπου, όπως λέει, περπατά, συνομιλεί με τους πολίτες και κυρίως τους ακούει, ώστε να μπορεί να μεταφέρει τη φωνή τους όταν χρειάζεται.

“Έχουμε ακόμα δυόμιση χρόνια μέχρι τις δημοτικές εκλογές. Εγώ δε θέλω να περάσω τα επόμενα δυόμιση χρόνια στο ψυγείο περιμένοντας. Θέλω να είμαι όσο μπορώ πιο χρήσιμος, πιο παραγωγικός και πιο δημιουργικός αυτή την περίοδο. Και αυτό κάνω είτε είμαι στο Δημοτικό Συμβούλιο, στην αρχή του Δημοτικού Συμβουλίου, που δεν χάνω ούτε ένα λεπτό, είτε είμαι στις γειτονιές. Περπατάω αυτή την πόλη, μιλάω με τους ανθρώπους κυρίως τους ακούω, για να μπορώ να είμαι η φωνή τους όταν χρειαστεί”, αναφέρει χαρακτηριστικά.

“.. δε λέω τίποτα τώρα καινούριο. Το βιώνουμε στην πιο ακραία του εκδοχή τώρα, με τον σημερινό δήμαρχο, ο οποίος με το που εξελέγη έψαχνε την πόρτα για να φύγει. Για να πάει κάπου αλλού. {…} Εμένα το πρόβλημά μου δεν είναι το πρόσωπο. Το πρόβλημά μου είναι η λογική. Μια λογική χαλαρή που θεωρεί ότι η Αθήνα μπορεί να είναι part-time. Μια λογική που θέλει την Αθήνα, ως ένα εργαλείο, ως ένα όπλο, πολιτικό. Όταν η Αθήνα είναι πολύ περισσότερα από αυτό. Και όταν αξίζει στην Αθήνα, η συνέπεια, η φερεγγυότητα, η αξιοπιστία.”, αναφέρει ο κ. Μπακογιάννης.

Αντίθετα, υποστηρίζει ότι η αυτοδιοίκηση είναι η πιο άμεση μορφή πολιτικής, γιατί αφορά την καθημερινότητα: το σχολείο, το πεζοδρόμιο, την παιδική χαρά, το πράσινο, το φως, την ασφάλεια. Εκεί, όπως τονίζει, δεν μετρά τόσο τι λες ή πώς λέγεσαι, αλλά τι κάνεις και ποιο αποτέλεσμα αφήνεις πίσω σου.

Ο Κώστας Μπακογιάννης αναφέρεται σε συγκεκριμένα προβλήματα της Αθήνας: για τη φιλοξενία των αστέγων, των κακοποιημένων γυναικών, τις λακκούβες, το κυκλοφοριακό, τη στάθμευση, τα πάρκινγκ και τη δημοτική συγκοινωνία.

Ο βασικός του φόβος είναι ότι, αν η Αθήνα συνεχίσει στην ίδια πορεία, κινδυνεύει να γίνει αβίωτη για τις επόμενες γενιές. Γι’ αυτό επιμένει ότι οι σημερινές αποφάσεις θα καθορίσουν την πόλη του αύριο. Το ζητούμενο, όπως το περιγράφει, είναι μια Αθήνα ανθρώπινη, ασφαλής, λειτουργική, με επίκεντρο τον κάτοικο, τον ηλικιωμένο, το παιδί, τον άστεγο, την οικογένεια, τον άνθρωπο της γειτονιάς.

Το βασικό του μήνυμα είναι ότι, έπειτα από επτά χρόνια διακυβέρνησης, θα ήταν λάθος να θεωρεί κανείς πως όλα είναι τέλεια και δεν χρειάζεται καμία συζήτηση. Αντίθετα, ο διάλογος στο εσωτερικό της παράταξης παρουσιάζεται ως ένδειξη υγείας και πολιτικού οξυγόνου.