Δουλειά της δικαιοσύνης δεν είναι να συγκαλύπτει την παρανομία και να προσφέρει ατιμωρησία σε μια κυβέρνηση πο

Αυτή τη στιγμή η χώρα περνάει μία από τις πιο σοβαρές θεσμικές κρίσης της μεταπολιτευτικής ιστορίας της.

Για την ακρίβεια, αυτή τη στιγμή η χώρα είναι αντιμέτωπη με μια θεσμική εκτροπή.

Η απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Κωνσταντίνου Τζαβέλλα, του ανώτατου εισαγγελικού λειτουργού της χώρας, να μην ανασύρει από το αρχείο την υπόθεση των υποκλοπών, έτσι ώστε να εξεταστούν κακουργήματα, όπως αυτό της κατασκοπείας, αλλά και να διερευνηθεί η ποινική ευθύνη και άλλων προσώπων, δεν είναι απλώς μια δικαστική κρίση. Είναι ένα πλήγμα στο κράτος δικαίου στη χώρα.

Αντιθέτως, αυτός ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός φαίνεται να κινήθηκε ουσιαστικά για να προσφέρει δικαστική προστασία και ατιμωρησία για την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας. Γεγονός που επιβεβαιώνει το ότι αυτή η κυβέρνηση έχει πετύχει μία χωρίς προηγούμενο εργαλειοποίηση της δικαιοσύνης και συνολικά των θεσμών.

Για όλα αυτά είχε νόημα να συνεχιστεί η ποινική διερεύνηση αυτή της υπόθεσης. Γιατί έτσι θα συγκεντρώνονταν περισσότερα στοιχεία και θα πιέζονταν και αυτοί που πρέπει να μιλήσουν και έτσι θα μπορούσαμε να είχαμε πλήρη εικόνα της υπόθεσης και των ευθυνών.

Αυτή τη στιγμή στη χώρα μας πέραν του κοινωνικού ζητήματος, εάν αναλογιστούμε την κρίση κόστους ζωής και την ένταση των ανισοτήτων, τίθεται και δημοκρατικό ζήτημα. Και αυτή η συνειδητή υπονόμευση της δημοκρατίας είναι η χειρότερη υπηρεσία που έχει προσφέρει μέχρι τώρα η Νέα Δημοκρατία και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Γιατί αυτό που μπορεί να τους φαντάζει μια βολική παντοδυναμία, στην πράξη διαρκώς στέλνει το μήνυμα ότι το βασικό δεν είναι να υπάρχουν θεσμοί, αλλά να μπορούν αυτοί που έχουν την εξουσία να τους χειραγωγούν. Ότι το βασικό δεν είναι να υπάρχει ανεξάρτητη δικαιοσύνη, αλλά η κυβέρνηση να έχει πειθήνιους  δικαστές στην κορυφή της Δικαιοσύνης που θα την προστατέψουν, ότι το σημαντικό δεν είναι να έχουμε ανεξάρτητες Αρχές, αλλά να ελέγξουμε τη διαδικασία διορισμού των διοικήσεών τους για να μπορεί η εκάστοτε κυβέρνηση να τις χρησιμοποιεί κατά το δοκούν, ότι το αναγκαίο δεν είναι να έχουμε θεσμική προστασία απέναντι στην αυθαιρεσία της εξουσίας, αλλά ακόμη μεγαλύτερα περιθώρια της κυβέρνησης να παραβιάζει θεμελιώδη δικαιώματα.

Αυτό σημαίνει ότι η μεγάλη πρόκληση δεν είναι απλώς να υπάρξει μια κυβερνητική εναλλαγή στις επόμενες εκλογές. Η πρόκληση είναι να απομακρυνθεί, όσο νωρίτερα γίνεται, η τοξική θεσμική παραβατικότητα που αποτελεί, καιρό τώρα, το σήμα κατατεθέν αυτής της διακυβέρνησης, ακριβώς ώστε να αποκατασταθεί και η λειτουργία των θεσμών και η εμπιστοσύνη των πολιτών σε αυτούς.

Η χώρα δεν έφτασε ανώδυνα στο να έχει μια δημοκρατία και θεσμούς κράτους δικαίου που στοιχειωδώς να λειτουργούν. Χρειάστηκε να υπάρξει η αυταρχική εμπειρία του μετεμφυλιακού κράτους, η Χούντα και τα τραγικά αποτελέσματά της, με αποκορύφωμα την Κυπριακή Τραγωδία και οι μεγάλες συγκρούσεις της Μεταπολίτευσης για να έχουμε μια κανονική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ωστόσο, τα καταφέραμε, παρ’ όλα τα προβλήματα που κατά καιρούς υπήρξαν. Αυτό το δημοκρατικό κεκτημένο της Μεταπολίτευσης αυτή τη στιγμή διακινδυνεύεται από μια κυβέρνηση που όσο περισσότερο βλέπει την πραγματική της νομιμοποίηση να υποχωρεί, τόσο περισσότερο συμπεριφέρεται ως πολιτικά και θεσμικά παντοδύναμη. Οφείλουμε να υπερασπιστούμε αυτό το δημοκρατικό κεκτημένο, πριν είναι πολύ αργά και τα πλήγματα γίνουν ανεπανόρθωτα.